Dat is even geleden…

Ik ben er nog! Het is even geleden dat er een post online kwam (6 juli 2018… oeps), het ging namelijk even niet zo lekker privé. Mentaal gezien heb ik al vaker ups and downs gehad waar ik voorheen nog niet veel over heb gepraat op mijn blog, maar helaas was het eind vorig jaar weer iets meer down dan up. En klaarblijkelijk is het eerste wat dan komt te vervallen: bloggen. Goed, het gaat weer een stuk beter en ik heb weer zin om te bloggen, dus hey ho let’s go!

In de tussentijd is er een hoop gebeurd. Eind juni besloten we namelijk een oriënterend gesprek aan te vragen bij een hypotheekadviseur om te laten berekenen wat we voor hypotheek zouden kunnen krijgen. We wilden zeker weten dat als we voor een huis zouden vallen, we het ook zouden kunnen betalen en niet op ons maximale budget zouden zitten. Zo gezegd zo gedaan, nog zonder huizen op het oog te hebben. Wat we niet hadden kunnen denken was dat we een week later een huis zagen op Funda, een paar dagen later bij een aankoopmakelaar zaten om kennis te maken, daarna een tweede bezichtiging te plannen mét aankoopmakelaar en vervolgens een biedingstraject in te gaan. Op 14 augustus tekenden we het voorlopige koopcontract, op 12 november kregen we de sleutel en op 1 december gingen we over. Binnen een half jaar hadden we dus een huis, terwijl we nog niet eens op zoek waren.

Daarnaast zijn we nog op vakantie geweest naar Madeira en geloof me, daar wil je heen. We hadden het toevallig pas nog over wat de fijnste vakantie samen is geweest tot nu toe, en we waren het er allebei over eens dat het Madeira is. Je moet wel een beetje van natuurvakanties houden, maar Madeira heeft van alles te bieden. We verbleven zelf in de hoofdstad Funchal, waar ook veel cultuur te zien is. Maar de reden waarvoor je erheen moet is toch echt wel de natuur. Madeira ligt geografisch gezien ten noorden van de Canarische Eilanden, maar hoort bij Portugal. Door de ligging van het eiland heeft het aan iedere kant van het eiland weer een ander soort natuuromgeving, wat heel gaaf is om te zien. Binnen één dag zie je dus meerdere omgevingen. Voor een impressie van onze vakantie (en dus van Madeira) kun je onderstaande video bekijken.

En als kers op de taart… gaan we een hondje adopteren! We besloten al een tijd geleden dat we heel graag samen een hondje wilden, maar vonden ons appartement geen geschikte omgeving om een hondje in te laten opgroeien. In feite zou het prima kunnen, maar voor ons voelde het niet goed om daar al een hondje op te nemen in ons huishouden, dus besloten we het uit te stellen tot we ooit een huis met tuin zouden hebben. En je hebt het eerste deel van de post al gelezen, dus je raadt al wel hoe we er naar keken toen we hadden getekend voor het huis.
Ik wilde heel erg graag eerst de optie bekijken om een asielhondje te adopteren, omdat ik niet zomaar naar nestjes wilde gaan kijken. Gelukkig was Richard het daar mee eens en besloten we om vanaf begin januari serieus te gaan kijken naar asiels online en welke honden er voorbij kwamen. Vooral veel grote honden en we wisten al dat dat niet bij ons zou passen. Totdat we ‘Joey’ voorbij zagen komen. Het is een zwerfhondje uit Cyprus die samen met zijn broertje in een veld is gevonden, en nu wordt verzorgd in een shelter tot hij naar Nederland kan komen. We hebben afgelopen zaterdag een gesprek gehad met de organisatie en getekend voor ‘Joey’, dus nu is het afwachten tot hij geënt is en waarschijnlijk eind maart naar ons toe komt! ‘Joey’ is de naam die het shelter hem heeft gegeven, als hij bij ons in huis is komt er vast een post met de naam die wij hem van plan zijn te geven 😉

Voor zover in ieder geval wat updates, liefs!

Verder lezen

Gelezen: april t/m juni

Hey hallo, er zijn weer wat boeken doorheen gegaan de afgelopen maanden, al was het eigenlijk maar één boek per maand. Deze maanden kwamen er zelfs twee boeken voor Adorable Books voorbij, daarnaast heb ik dus maar één boek ‘zelf gekozen’ om te lezen (voor Adorable Books krijg ik geen boeken die me niet interesseren hoor 😉 )

Verder lezen

Vijf jaar later

Een beetje fantaseren over de toekomst vind ik heerlijk om te doen, om weg te dromen waar je over een paar jaar staat. Wat er nog gaat gebeuren, wat je zelf kunt doen om daar te raken, en wat gewoon echt afwachten is. Na het lezen van het artikel van Martine van 2WMN kwam ik op het idee om ook eens vooruit te dromen waar ik over vijf jaar hoop te staan. En vooral ook om eens terug te kijken naar waar ik vijf jaar geleden stond.

2013

Het jaar waarin ik 21 werd. Van verjaardag (in 2012) tot verjaardag maakte ik iedere dag een foto, net zoals ik nu iedere dag een seconde film. Daar heb ik uiteindelijk een fotoboek van gemaakt, wat nu dus mooi van pas komt om te zien wat ik in (de eerste 9 maanden van) 2013 heb uitgespookt 😉 Als ik er nu door heen blader, zie ik vooral heel veel ‘standaard’ foto’s: spulletjes van mijn kamer, dingen in huis, onze omgeving, noem maar op. Hier en daar zijn er natuurlijk vakantie kiekjes van de dagen dat we op vakantie waren, maar het meeste zijn herkenbare spullen van toen. Ergens zou ik nu stiekem willen dat ik toen meer bijzondere foto’s had gemaakt, maar dit geeft wel een heel normaal beeld van toen.

Mijn haarstijl was all-over the place vijf jaar geleden. Het begon met lang haar en een een pony, die liet ik vervolgens bijgroeien, toen ging ik voor ‘ombré’ (why?!) en uiteindelijk knipte ik het toch maar weer kort tot op mijn schouders en verfde alles weer donkerbruin. De pony twijfel ik nu soms nog wel over om hem weer te laten knippen, maar het was wel veel werk om hem goed in model te krijgen, en het duurde ontzettend lang voor het weer helemaal bijgegroeid was. Maar dat ombré, dat doe ik echt nooit meer. In ieder geval nooit meer zelf. Het was zo overduidelijk niet netjes met de overgang, maar ik was er toen toch wel redelijk blij mee. Zeker als het vast zat in een vlecht of in een staart zag het er best oké uit. Best grappig toch om alles zo naast elkaar te zetten hoe de veranderingen zijn geweest. Denk dat mijn haar niet zo’n veranderlijk jaar heeft gehad als 2013 😉

In 2013 studeerde ik nog, ik zat in mijn derde jaar van de opleiding en startte na de zomervakantie aan mijn laatste jaar. Ik liep toen mijn eerste afstudeerstage bij een praktijk een dorp verderop. In eerste instantie was dit een enorme tegenvaller, want ik was zo graag naar het buitenland gegaan om daar stage te gaan lopen. Met verschillende adressen in Engeland heb ik contact gehad, maar helaas mocht dit allemaal niet baten. Last minute moest ik me toen alsnog opgeven voor een plek in Nederland (dit zou geregeld worden via de opleiding) en kwam ik gelukkig in de buurt terecht (little did I know dat ik er vijf jaar later nog steeds zou werken, maar daar later meer over…). Ik liep in tien sloten tegelijk en raasde maar door: ik liep fulltime stage, was bezig met mijn scriptie, had op zaterdag nog een bijbaantje bij de slagerij en deed op donderdagavond en zondag ook nog vrijwilligerswerk bij een voetbalteam voor de verzorging.

Mijn eerste ‘echte’ solovakantie naar het buitenland maakte ik ook in 2013. Een vriendin van de opleiding komt uit zuid Duitsland en daar ging ik samen met een andere vriendin van haar (en een nagenoeg onbekende voor mij) een weekje naartoe. Een andere studiegenoot uit Luxemburg kwam er ook een, en met z’n viertjes hebben we een bergtocht gemaakt en wat steden bezocht in de buurt. Het was voor mij de eerste keer naar het buitenland zonder mensen die ik goed kende (al kende ik de studiegenootjes natuurlijk wel, maar die zag ik daar pas) en ook al was het maar naar Duitsland met de trein, achteraf gezien was het toch ook best wel weer een dingetje.

Waar ik dacht dat ik zou staan, vijf jaar later? Dat ik werkzaam zou zijn als fysiotherapeut, mogelijk zelfs al als kinderfysiotherapeut of daarvoor misschien lerende. Dat ik uit huis zou zijn gegaan, maar wel in mijn uppie. Dat ik hopelijk een relatie zou hebben. Dat ik alleen een rijbewijs zou hebben indien ik verder weg zou gaan werken. Dat ik mijn droomreis naar Nepal gemaakt zou hebben, met mogelijk nog meerdere verre reizen als gevolg. Maar waar sta ik nu dan precies?

2018

Het eerste stukje klopt: ik ben inderdaad werkzaam als fysiotherapeut. Zelfs dus nog steeds bij de praktijk waar ik in 2013 begon met stage lopen. De kinderfysiotherapie wens heb ik laten varen nadat ik in Nepal met gehandicapte kinderen heb gewerkt: enorm dankbaar werk, maar veel te zwaar voor mij om dagelijks te doen. Ik ben ook uit huis gegaan, maar niet alleen, want we zijn meteen gaan samenwonen. Dat rijbewijs is ook gelukt, alleen niet omdat ik verder weg ging werken. Een maand nadat ik mijn rijbewijs heb gehaald, heb ik zelfs meteen een autootje gekocht. En die reis naar Nepal is ook werkelijkheid geworden, alleen zijn er daarna geen verre reizen buiten Europa meer van gekomen, puur omdat ik daar niet zozeer behoefte aan had.

De afgelopen vijf jaar tonen maar weer aan dat je toch nooit weet wat je te wachten staat, hoe goed je ook een inschatting kan maken. Natuurlijk hoopte ik vijf jaar geleden dat ik nu wel een relatie zou hebben, maar ik had nooit gedacht nu al een jaar samen te wonen. Had je me toen gezegd dat ik zelfs na anderhalf jaar relatie al zou gaan samenwonen, had ik je niet geloofd. Dat ik een rijbewijs zou hebben, zou me toen al gek hebben geleken, maar dat ik ook nog eens om het weekend op en neer naar Limburg zou rijden anderhalf jaar lang, zou ik me ook niet hebben kunnen voorstellen. Ik had ook nooit gedacht dat ik getuige zou zijn bij de bruiloft van een van mijn beste vriendinnen, dat ik met mentale klachten te kampen zou krijgen waardoor ik even moest stoppen met werken, dat ik al zou gaan meemaken dat er vriendinnen zwanger zouden gaan worden… Mijn leven is ineens een stuk burgerlijker geworden zo, haha!

2023

En ja, waar zou ik dan toch over vijf jaar weer staan? Het zou zomaar nog een stukje burgerlijker kunnen gaan worden. We hopen tegen die tijd toch zeker wel een huis gekocht te hebben (daarover binnenkort meer… 😉 ), en wie weet zijn we ook al wel getrouwd en is er gezinsuitbreiding gekomen. Hopelijk ben ik nog steeds werkzaam als fysiotherapeut, misschien zelfs wel weer meer gespecialiseerd. Vooral psychosomatische klachten trekken nu mijn interesse, maar ja, vijf jaar geleden dacht ik nog kinderfysiotherapie… 😉 Natuurlijk hoop ik nog steeds te bloggen, dan kunnen we mooi weer een recap maken van vijf jaar later.

 

Waar stond jij vijf jaar geleden, en waar denk je over vijf jaar te staan?

Verder lezen

Lief sportdagboek… – vaker fietsen en alleen in de sportschool

18-4-2018

Het is alweer de zoveelste keer dat ik met mijn ‘nu ga ik echt beginnen!’ motivatie start om het sportleven echt te herpakken. Althans, dat denk ik dan. Vorige week was ik al van plan om te starten met het beginner’s programma van Blogilates, maar toen maandag voorbij was, gaf ik mezelf weer uitstel om later te beginnen. Zo ver is het dus al: één dag te laat, en meteen maar een week later beginnen. Goed, het is nu woensdag, en ik ben inderdaad afgelopen maandag gestart. Ik kwam rond drie uur thuis en heb meteen de mat uitgerold om te beginnen. Ik. Ging. Kapot. Ik ben het programma al meerdere keren begonnen over de afgelopen paar jaar, maar had er de ruimte en de spullen niet voor. Je hebt eigenlijk niets nodig behalve een matje, en zelfs die heb je niet per se nodig, maar ik merkte toch dat ik dat miste. Een paar weken geleden waren we in de stad en zag ik een matje bij de Decathlon voor twee euro, dus die kon ik natuurlijk niet laten liggen. Doordat ik dus al meerdere keren ben gestart, kende ik de eerste workout al wel, maar toch ging ik echt weer diep door het stof. Ook gisteren en vanmorgen was het weer enorm pittig en kon ik sommige oefeningen niet afmaken, maar ik ben weer bezig en IT FEELS GOOOOOD.

Goed, de reden van jou, mijn lieve sportdagboek, is dus om me meer te motiveren. Om alles bij te houden wat ik doe aan activiteit en om het vast te leggen. Ik ben vanmorgen op de weegschaal gaan staan en heb maandag voordat ik begon foto’s gemaakt. De weegschaal viel mee, die stond al een paar maanden hoger dan ik dacht en was nu zelfs weer iets minder, maar de foto’s vielen vies tegen. Ik voel me redelijk in mijn lichaam, maar merk aan kleding dat het me niet altijd even lekker zit en ik vaak mijn buik een beetje probeer te verbergen. Maar hey, dat is de reden ook waarom ik actiever wil zijn: me beter voelen over mezelf. De kilo’s hoeven er niet per se af, en ik hoef ook geen strak lijntje te hebben, als ik me maar weer prettig voel in mijn eigen lichaam. Ik loop iedere woensdag op mijn vrije dag even naar het centrum om wat beweging te krijgen en probeer ook weer vaker de fiets te pakken naar mijn werk. So far, so good. Ik hou je op de hoogte!

 

27-4-2018

Lang Leve Koning Willempie! En dat vieren we… in de sportschool. Ja echt, voor ons geen marktjes af vandaag, dat vieren hebben we al op Koningsnacht gedaan (op de fiets naar de stad!), we hebben heel kneuterig vanmorgen boodschappen gedaan en zijn ’s middags naar de sportschool geweest. Op de fiets nog wel, en we waren ook nog eens helemaal alleen, maar dan ook echt helemaal alleen. Bij onze sportschool is het bekend dat er op gezette tijden geen sportinstructeur aanwezig kan zijn, en voor zover we weten vallen de feestdagen daar in ieder geval ook onder. Dat was dus voor ons geen verrassing, maar dat er verder helemaal niemand anders zou zijn… Ach, misschien zijn wij ook wel degene die gek zijn, om op een feestdag met lekker weer de sportschool in te duiken.

Ergens was het natuurlijk heel gek om daar maar met zijn tweetjes te zijn, maar het gaf wel de ruimte om eens wat nieuwe apparaten uit te proberen. Zo wist mijn vriend niet goed hoe je nou precies moest roeien, ik wist niet hoe je de ‘assisted pull up’ moest gebruiken en wilde ook graag het apparaat leren gebruiken om mijn squats zwaarder te maken. We hadden nu alle ruimte om alles eens rustig te bekijken en uit te proberen, zonder ons schuldig te voelen om een apparaat langer bezet te houden of er raar uit te zien als het niet lukte. Dat laatste is natuurlijk eigenlijk onzin, want iedereen begint als een beginner, maar je denkt er toch aan.

Daarnaast ben ik nog steeds fanatiek bezig met het programma van Blogilates, en ik begin stiekem al wel te merken dat de oefeningen makkelijker gaan. Ik ben nog steeds kapot als ik klaar ben, don’t get me wrong, maar ik kan het wel allemaal wat makkelijker uitvoeren. Op de dagen dat ik niet naar patiënten buiten het dorp hoef, heb ik ook steeds de fiets gepakt als het enigszins droog zou zijn. Het begint een ritme te worden, stay tuned…

 

6-5-2018

We zijn alweer meer dan een week verder, en we zijn nog steeds aan het bewegen! Dat alleen al maakt me stiekem best een beetje trots. De afgelopen week heb ik wel voor het eerst twee dagen overgeslagen van het Blogilates schema. Vrijdag had ik een ontzettend drukke en lange dag achter de rug, dat ik echt geen puf meer had om überhaupt nog aan oefeningen te denken, en ook al had ik me voorgenomen de dag er na weer verder te gaan, voelde ik me gisteren niet lekker en heb ik ook toen de oefeningen overgeslagen. Ook dat hoort bij het ‘gezonder worden’: beter leren luisteren naar mijn lichaam. Ik weet van mezelf dat ik me moet pushen omdat ik anders snel excuses maak, maar nu was het echt even klaar. Vanmorgen stonden we gelukkig weer in de sportschool en kon ik me daar wel weer uitleven.

Morgen start de vierde en laatste week van het Blogilates schema al weer en ik begin echt resultaat te merken. De oefeningen gaan makkelijker, ik kan het meeste wel volhouden en merk dat ik mezelf ook steeds meer kan uitdagen. Waar ik eerst nog moeite had met de variaties voor beginners, kan ik steeds vaker de oefening een stapje moeilijker maken en het nog steeds volhouden. De weegschaal mag dan nog geen verschil aangeven, ik merk wel dat mijn lichaam beter aanvoelt. Ik weet dat ik eigenlijk beter mijn omvang had kunnen meten dan het gewicht, maar goed, daar zijn de foto’s van het begin dan maar voor om dat in te schatten. Ik heb het nog niet aangedurfd om de foto’s van drie weken terug te bekijken, los van het moment dat ik ze op de computer opsloeg. Dat wil ik pas doen als ik de nieuwe foto’s heb gemaakt over een week. Misschien is er nog wel geen verschil te zien, en ook dat is oké.

 

Liefs!

Verder lezen

Een dag op het strand in Vrouwenpolder

Dit weekend was mijn vader met mijn stiefmoeder en de hond in Zeeland in een heel schattig klein huisje op loopafstand van het strand. Ze komen er al een paar jaar, en ook al hebben we al meerdere keren de foto’s gezien, zelf waren we nog nooit mee geweest. Het kwam iedere keer niet uit: werk of andere afspraken kwamen er steeds tussendoor. Tot dit jaar. Op zaterdagochtend reden we af naar Vrouwenpolder, naar de Duinvink. We gingen er meteen op uit om naar het strand te wandelen en zaten even later heerlijk in het zonnetje te genieten bij een strandtent.

Verder lezen

Gelezen: januari t/m maart

Zoals ik al een keer eerder benoemde in een post, heb ik niet zozeer ze behoefte om van ieder boek dat ik lees een volledige review over te schrijven en er een hele post aan te wijden. De naam van mijn blog is echter niet zomaar tot stand gekomen, want ik hou wel ontzettend van lezen en klets hier ook graag over met anderen. Meestal zijn dit mijn moeder en mijn zusje, omdat die voornamelijk hetzelfde soort boeken leuk vinden en lezen, maar ik wil ook op mijn blog het natuurlijk wel laten terug komen. Daarom een overzichtje van de afgelopen maanden!

Verder lezen

Sokken op zondag #7

Hoi! Het was weer even stil hier, terwijl het eigenlijk had moeten bruisen van de blogposts voor 40 dagen bloggen. Tja, life happens. Het is niet dat er niets gebeurde, want het gebeurde ook genoeg leuke dingen, maar het blogleven lag gewoon eventjes stil. Ik praat je weer bij met leuke, zonnige sokken aan, lees je mee?

Verder lezen

Wandelen in de Chaamse Bossen

You’ll find my heart

in the deepest of oceans,

the highest of mountains,

the tallest of trees.

I’m in love with the sun,

each star in the sky,

this beautiful world

and the journey of life.

– Christy Ann Martine

Verder lezen

Een week zonder vlees: dit hebben we gegeten

Vorige week vertelde ik je dat we mee gingen doen aan de Nationale Week Zonder Vlees en inmiddels zit het er al weer op. Het ging zo snel voorbij, en eigenlijk viel het uiteindelijk echt allemaal zo mee. Op Instagram Stories deelde ik iedere dag al wat we hadden gegeten (mijn Instagram account mag dan wel op privé staan, maar je mag me altijd toevoegen! Dan heb ik gewoon een idee wie mijn profiel allemaal kan bekijken), maar hier ga ik er nog iets uitgebreider op in. Het zijn voornamelijk de avondgerechten, omdat mijn ontbijt en lunch eigenlijk altijd al vegetarisch zijn (’s ochtends muesli met yoghurt en ’s middags boterhammen of crackers met chocopasta/pindakaas/houmous), maar hier en daar staat er wel een keertje wat tussen als het een keer iets meer bijzonders was. Kijk je mee?

Verder lezen

Het pimpen van je huurhuis

In een huurhuis heb je niet altijd alle keus om te decoreren. Er zijn bepaalde dingen vastgelegd in een contract waar je gewoon niet onder uit kan, maar waar je eigenlijk toch het liefst een andere invulling aan zou geven. Denk aan de betegeling in bepaalde ruimtes, of er wel of geen spijkers in de muren mogen, wat je wel en niet mag schilderen/vervangen/aanpassen, enzovoorts. Wij liepen met name tegen de tegelkeuze aan in de ‘natte(re)’ ruimtes: de keuken, badkamer en het toilet. De keuken heeft een zwart-witte mozaïek printje, de badkamer is met blauwe mozaïek steentjes betegeld en het toilet heeft groene tegels tegen de muur en op de vloer. Van de drie appartementen die we gingen bezichtigen binnen één complex, was dit de eerste, en dachten we in eerste instantie meteen ‘hell no, we gaan niet op een groene wc onze behoefte doen’. Maar het tegendeel bleek en inmiddels zijn we eraan gewend. Ik deel onze tips hoe wij er toch wat van hebben weten te maken, zonder ons huurcontract te overtreden.

Verder lezen