samenwonen

Dat is even geleden…

Ik ben er nog! Het is even geleden dat er een post online kwam (6 juli 2018… oeps), het ging namelijk even niet zo lekker privé. Mentaal gezien heb ik al vaker ups and downs gehad waar ik voorheen nog niet veel over heb gepraat op mijn blog, maar helaas was het eind vorig jaar weer iets meer down dan up. En klaarblijkelijk is het eerste wat dan komt te vervallen: bloggen. Goed, het gaat weer een stuk beter en ik heb weer zin om te bloggen, dus hey ho let’s go!

Het pimpen van je huurhuis

In een huurhuis heb je niet altijd alle keus om te decoreren. Er zijn bepaalde dingen vastgelegd in een contract waar je gewoon niet onder uit kan, maar waar je eigenlijk toch het liefst een andere invulling aan zou geven. Denk aan de betegeling in bepaalde ruimtes, of er wel of geen spijkers in de muren mogen, wat je wel en niet mag schilderen/vervangen/aanpassen, enzovoorts. Wij liepen met name tegen de tegelkeuze aan in de ‘natte(re)’ ruimtes: de keuken, badkamer en het toilet. De keuken heeft een zwart-witte mozaïek printje, de badkamer is met blauwe mozaïek steentjes betegeld en het toilet heeft groene tegels tegen de muur en op de vloer. Van de drie appartementen die we gingen bezichtigen binnen één complex, was dit de eerste, en dachten we in eerste instantie meteen ‘hell no, we gaan niet op een groene wc onze behoefte doen’. Maar het tegendeel bleek en inmiddels zijn we eraan gewend. Ik deel onze tips hoe wij er toch wat van hebben weten te maken, zonder ons huurcontract te overtreden.

Toen en nu: ons appartement

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we de sleutel kregen van ons eerste plekje samen. Iets meer dan een maand klussen later trokken we er in, hoewel het toen bij lange na nog niet af was. Hoewel ik van mening ben dat een huis nooit helemaal af is en dat er altijd kleine dingetjes zullen blijven veranderen, durf ik toch wel uit te spreken dat we nu zo’n beetje wel ‘klaar’ zijn. Er zijn geen lege plekken meer waar een meubel moet komen te staan, we hebben hier en daar frutsels en planten om het gezellig te maken en we zijn al met al gewoon enorm tevreden hoe we het hebben gemaakt tot wat het nu is. Ja, de badkamer en toilet lampen moeten nog steeds vervangen worden. En nee, ook de eettafel lamp hangt nog niet. Details, details, details, mensen… Maar vandaag wil ik terugblikken op hoe we de sleutel kregen en wat we er van gebakken hebben. En vooral, foto’s ter vergelijk!

Een jaar geleden – Richie & Kia verlaten het nest

Bijna een jaar geleden…

Het is bijna onwerkelijk om erover na te denken. Morgen is het een jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef over het samenwonen. De plannen hoe het begon, tot hoe het uiteindelijk tot uiting kwam en uiteindelijk een update na een paar weken en na twee maanden. Het voelt nu al alsof we hier al jaren wonen, maar in april wonen we er pas een jaar.

Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Dan nog even over het samenwonen zelf: wat een feest, jongens! Echt, we vinden het zo fijn om een plekje samen te hebben. Na bijna anderhalf jaar elkaar alleen in de weekenden maar te kunnen zien (want 120 km is best ver voor even op en neer), is het zo ontzettend fijn om gewoon dagelijks samen te zijn. Dat heeft als keerzijde wel dat dat echt vet wennen is in het begin: het steeds samen zijn. Normaal gesproken gingen we altijd dingen doen: eventjes ergens lunchen, samen naar de stad, samen weg om te wandelen, maar ook gewoon soms even samen TV kijken. Nu ben je ook je eigen ding aan het doen, terwijl je samen bent. In het begin was het vreselijk onwennig en vroegen we elkaar steeds ‘Hey, vind je het goed als ik even ga lezen?’ en ‘Joh, ik heb zin om te gamen, vind je dat heel erg?’. Zo bizar, maar alleen maar heel natuurlijk om zoiets te moeten kunnen doen. Het ‘samen je eigen ding doen’ is wennen, maar ook wel heel erg leuk. We kunnen gerust de hele avond samen op de bank liggen, terwijl ik me verdiep in een boek en hij zich stort op zijn Nintendo Switch.

De afgelopen twee maanden waren al een feestje, op naar nog zoveel meer! Liefs!