Dat is even geleden…

Ik ben er nog! Het is even geleden dat er een post online kwam (6 juli 2018… oeps), het ging namelijk even niet zo lekker privé. Mentaal gezien heb ik al vaker ups and downs gehad waar ik voorheen nog niet veel over heb gepraat op mijn blog, maar helaas was het eind vorig jaar weer iets meer down dan up. En klaarblijkelijk is het eerste wat dan komt te vervallen: bloggen. Goed, het gaat weer een stuk beter en ik heb weer zin om te bloggen, dus hey ho let’s go!

In de tussentijd is er een hoop gebeurd. Eind juni besloten we namelijk een oriënterend gesprek aan te vragen bij een hypotheekadviseur om te laten berekenen wat we voor hypotheek zouden kunnen krijgen. We wilden zeker weten dat als we voor een huis zouden vallen, we het ook zouden kunnen betalen en niet op ons maximale budget zouden zitten. Zo gezegd zo gedaan, nog zonder huizen op het oog te hebben. Wat we niet hadden kunnen denken was dat we een week later een huis zagen op Funda, een paar dagen later bij een aankoopmakelaar zaten om kennis te maken, daarna een tweede bezichtiging te plannen mét aankoopmakelaar en vervolgens een biedingstraject in te gaan. Op 14 augustus tekenden we het voorlopige koopcontract, op 12 november kregen we de sleutel en op 1 december gingen we over. Binnen een half jaar hadden we dus een huis, terwijl we nog niet eens op zoek waren.

Daarnaast zijn we nog op vakantie geweest naar Madeira en geloof me, daar wil je heen. We hadden het toevallig pas nog over wat de fijnste vakantie samen is geweest tot nu toe, en we waren het er allebei over eens dat het Madeira is. Je moet wel een beetje van natuurvakanties houden, maar Madeira heeft van alles te bieden. We verbleven zelf in de hoofdstad Funchal, waar ook veel cultuur te zien is. Maar de reden waarvoor je erheen moet is toch echt wel de natuur. Madeira ligt geografisch gezien ten noorden van de Canarische Eilanden, maar hoort bij Portugal. Door de ligging van het eiland heeft het aan iedere kant van het eiland weer een ander soort natuuromgeving, wat heel gaaf is om te zien. Binnen één dag zie je dus meerdere omgevingen. Voor een impressie van onze vakantie (en dus van Madeira) kun je onderstaande video bekijken.

En als kers op de taart… gaan we een hondje adopteren! We besloten al een tijd geleden dat we heel graag samen een hondje wilden, maar vonden ons appartement geen geschikte omgeving om een hondje in te laten opgroeien. In feite zou het prima kunnen, maar voor ons voelde het niet goed om daar al een hondje op te nemen in ons huishouden, dus besloten we het uit te stellen tot we ooit een huis met tuin zouden hebben. En je hebt het eerste deel van de post al gelezen, dus je raadt al wel hoe we er naar keken toen we hadden getekend voor het huis.
Ik wilde heel erg graag eerst de optie bekijken om een asielhondje te adopteren, omdat ik niet zomaar naar nestjes wilde gaan kijken. Gelukkig was Richard het daar mee eens en besloten we om vanaf begin januari serieus te gaan kijken naar asiels online en welke honden er voorbij kwamen. Vooral veel grote honden en we wisten al dat dat niet bij ons zou passen. Totdat we ‘Joey’ voorbij zagen komen. Het is een zwerfhondje uit Cyprus die samen met zijn broertje in een veld is gevonden, en nu wordt verzorgd in een shelter tot hij naar Nederland kan komen. We hebben afgelopen zaterdag een gesprek gehad met de organisatie en getekend voor ‘Joey’, dus nu is het afwachten tot hij geënt is en waarschijnlijk eind maart naar ons toe komt! ‘Joey’ is de naam die het shelter hem heeft gegeven, als hij bij ons in huis is komt er vast een post met de naam die wij hem van plan zijn te geven 😉

Voor zover in ieder geval wat updates, liefs!

Verder lezen

Het pimpen van je huurhuis

In een huurhuis heb je niet altijd alle keus om te decoreren. Er zijn bepaalde dingen vastgelegd in een contract waar je gewoon niet onder uit kan, maar waar je eigenlijk toch het liefst een andere invulling aan zou geven. Denk aan de betegeling in bepaalde ruimtes, of er wel of geen spijkers in de muren mogen, wat je wel en niet mag schilderen/vervangen/aanpassen, enzovoorts. Wij liepen met name tegen de tegelkeuze aan in de ‘natte(re)’ ruimtes: de keuken, badkamer en het toilet. De keuken heeft een zwart-witte mozaïek printje, de badkamer is met blauwe mozaïek steentjes betegeld en het toilet heeft groene tegels tegen de muur en op de vloer. Van de drie appartementen die we gingen bezichtigen binnen één complex, was dit de eerste, en dachten we in eerste instantie meteen ‘hell no, we gaan niet op een groene wc onze behoefte doen’. Maar het tegendeel bleek en inmiddels zijn we eraan gewend. Ik deel onze tips hoe wij er toch wat van hebben weten te maken, zonder ons huurcontract te overtreden.

Verder lezen

Toen en nu: ons appartement

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we de sleutel kregen van ons eerste plekje samen. Iets meer dan een maand klussen later trokken we er in, hoewel het toen bij lange na nog niet af was. Hoewel ik van mening ben dat een huis nooit helemaal af is en dat er altijd kleine dingetjes zullen blijven veranderen, durf ik toch wel uit te spreken dat we nu zo’n beetje wel ‘klaar’ zijn. Er zijn geen lege plekken meer waar een meubel moet komen te staan, we hebben hier en daar frutsels en planten om het gezellig te maken en we zijn al met al gewoon enorm tevreden hoe we het hebben gemaakt tot wat het nu is. Ja, de badkamer en toilet lampen moeten nog steeds vervangen worden. En nee, ook de eettafel lamp hangt nog niet. Details, details, details, mensen… Maar vandaag wil ik terugblikken op hoe we de sleutel kregen en wat we er van gebakken hebben. En vooral, foto’s ter vergelijk!

Verder lezen

Een jaar geleden – Richie & Kia verlaten het nest

Het is bijna onwerkelijk om erover na te denken. Morgen is het een jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef over het samenwonen. De plannen hoe het begon, tot hoe het uiteindelijk tot uiting kwam en uiteindelijk een update na een paar weken en na twee maanden. Het voelt nu al alsof we hier al jaren wonen, maar in april wonen we er pas een jaar.

Wat me vooral verbaasd en eigenlijk tegelijkertijd ook verrast, is hoe lang het duurt voor dat je een heel huishouden bij elkaar hebt. We hadden vanaf het begin al de meest belangrijke meubels, zoals de bank, het bed en de kledingkast, m

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Dan nog even over het samenwonen zelf: wat een feest, jongens! Echt, we vinden het zo fijn om een plekje samen te hebben. Na bijna anderhalf jaar elkaar alleen in de weekenden maar te kunnen zien (want 120 km is best ver voor even op en neer), is het zo ontzettend fijn om gewoon dagelijks samen te zijn. Dat heeft als keerzijde wel dat dat echt vet wennen is in het begin: het steeds samen zijn. Normaal gesproken gingen we altijd dingen doen: eventjes ergens lunchen, samen naar de stad, samen weg om te wandelen, maar ook gewoon soms even samen TV kijken. Nu ben je ook je eigen ding aan het doen, terwijl je samen bent. In het begin was het vreselijk onwennig en vroegen we elkaar steeds ‘Hey, vind je het goed als ik even ga lezen?’ en ‘Joh, ik heb zin om te gamen, vind je dat heel erg?’. Zo bizar, maar alleen maar heel natuurlijk om zoiets te moeten kunnen doen. Het ‘samen je eigen ding doen’ is wennen, maar ook wel heel erg leuk. We kunnen gerust de hele avond samen op de bank liggen, terwijl ik me verdiep in een boek en hij zich stort op zijn Nintendo Switch.

De afgelopen twee maanden waren al een feestje, op naar nog zoveel meer! Liefs!

Verder lezen

Wat ik (tot nu toe) leerde tijdens het klussen

Iedereen waarschuwt je ervoor. ‘Het gaat langer duren dan je denkt. Je gaat nog tegenslagen krijgen. Plan niet alles van te voren, want er komen toch nog wijzigingen.’ En toch hoop je stiekem op het best case scenario en dat alles vlekkeloos verloopt. Uiteraard kwamen wij voor wat uitdagingen te staan waar we van hebben geleerd voor een volgende klusperiode. Daarnaast hebben we ook wel dingen ontdekt waar we juist makkelijker doorheen gingen dan verwacht 🙂 Lees je mee?

Verven: alles of niets
Wij dachten heel leuk: ‘ah joh, alleen het plafond hoeft geschilderd te worden, de rest is al gedaan vóór de oplevering.’ Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar dan moet je wel netjes de randjes afplakken en er niet zomaar vanuit gaan dat het wel dezelfde kleur wit is. Uiteindelijk hebben we dus de hele woonkamer en keuken moeten witten. Eerlijk is eerlijk: achteraf zijn we wel heel blij dat we dat hebben gedaan, het voelt nu toch meer eigen. (Plus: in de slaapkamer hebben we het dus wel meteen netjes afgeplakt!)

Kleine mankementjes
Hier kwamen we al vrij snel achter: de bezichtiging is vaak veel rooskleuriger dan wanneer je de sleutel daadwerkelijk krijgt. Ineens duiken er overal kleine mankementjes op die nog gerepareerd of veranderd moeten worden. Gelukkig was er bij ons niet veel dramatisch aan de hand en waren het bijna allemaal dingetjes die we zelf konden doen. Ook kwam de aannemer van de verhuurder snel langs om wat dingen te bekijken. De kraan die los zat is inmiddels veranderd en vastgezet en de scharnieren die bijna los hingen worden binnenkort vervangen. Een leermomentje voor de volgende keer: óf beter opletten bij een bezichtiging (terwijl we voor ons gevoel al super kieskeurig waren geweest) óf de woning na de bezichtiging niet zo verheerlijken.

Meubels monteren: puzzel voor volwassenen
We dachten vrij handig te zijn. Of in ieder geval handig genoeg om meubels zelf in elkaar te zetten. Dat ging uiteindelijk ook nog vrij goed, maar jeetje wat een gepriegel. Het resultaat mag er zijn, maar wat een tijd gaat daar in zitten. Het bed is drie keer uit elkaar gehaald en de kledingkast moest nadat hij in elkaar zat nog voorover gekanteld worden omdat er een plankje onderin niet goed zat.

Klussen, klussen en nog eens klussen
Want je blijft altijd bezig. Dan ben je weer een schroefje kwijt, dan boor je per ongeluk door de muur heen (oeps!) en dan moet het bed weer uit elkaar en andersom in elkaar. Heel eerlijk: ik heb de nodige traantjes gelaten afgelopen zondag, toen we met 6 man sterk bezig waren. Jeetje zeg, wat een emotionele uitputtingsslag was dat voor mij. Ik moet me in het vervolg er écht beter op instellen dat dingen mis gaan en opnieuw moeten gebeuren, zo werkt het nou eenmaal.

Levertijd meubels: maak je niet druk!
Dit was een veelvuldig advies: ‘bestel op tijd je meubels, er zit mega veel levertijd op!’ En wij dachten maar ‘jongens, we kunnen nog geen meubels bestellen als we de afmetingen van het appartement nog niet eens weten!’ Uiteindelijk bleek: vrijdag besteld, zaterdag geleverd, hoera! Het is natuurlijk wel wat je zelf verwacht: wij zijn naar Ikea gegaan en daar zijn natuurlijk bijna alle meubels op voorraad. Aangezien wij op 2 hoog zonder lift zitten, vonden we het wel handig als we meubels zouden kopen die we ook zelf weer uit elkaar konden halen, om het ook (over een paar jaar) weer naar beneden te kunnen krijgen. Daarnaast hebben we er vrede mee dat het misschien wat mindere kwaliteit zou zijn (hoewel we thuis zelf ook al jarenlang Ikea meubels hebben en nooit klachten hebben gehad!).
Dus tipje van ons: wil je snel je meubels: Ikea is your friend. (En voor wat extra euries sjouwen ze ook alles nog naar boven, hoppa!)

Zorg dat je ergens kan bijkomen tijdens het klussen
Toen de meubels geleverd waren, besloten we meteen met z’n tweetjes de bank in elkaar te gaan zetten. Aangezien het schilderwerk gedaan was, konden er in ieder geval geen grote vlekken meer op onze gloedjenieuwe bank komen, en zouden we een plek hebben om even bij te komen. Beste idee ooit! Wat is het heerlijk om even goed te kunnen zitten met een kop koffie of thee en de plannen weer even door te spreken. En de kussentjes die we er afgelopen zondag hebben ingezet maken het ook meteen een stuk gezelliger.

IMG_5049

MAAR! Het begint eindelijk allemaal ergens op te lijken en aankomende zondag gaan we officieel over! Spannend jongens! Dan is het klussen nog lang niet voorbij en moeten er nog steeds wat dingen gedaan worden, maar dan zitten we er tenminste vast.

Heb jij nog tips voor het klussen?

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: de eerste twee weken

IMG_4718Waar ik een paar weken geleden nog schreef dat we bijna de sleutel zouden krijgen, hebben we hem inmiddels al twee weken in bezit. Veertien dagen. Het is nog een heel gek idee dat we de brievenbus moeten controleren, dat als er wordt aangebeld het voor ons is en dat we mensen in het complex tegenkomen die daadwerkelijk onze buren zijn (of bezoek). Mijn vriend heeft de eerste Jehova getuigen al ontmoet aan de deur en de eerste rekeningen zijn al binnen. Woehoe! Maar man oh man, wat is er al veel gebeurd en toch nog zo weinig. Zo zagen onze eerste twee weken eruit.

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Oh jongens, dit is zo spannend: we gaan samenwonen! Allebei nog van thuiswonend, op naar een nieuwe plek. Na veel wikken en wegen waar we wilden gaan zoeken, hebben we uiteindelijk ons toekomstige stekje gevonden. En omdat er maar een beperkt aantal hersencellen zijn om alles te onthouden, schrijf ik alles gewoon op. Kunnen we later weer even terug lezen en genieten hoe alles begon, right?

Een paar maanden terug begon het vreselijk te kriebelen om te gaan samenwonen. Ieder weekend op en neer rijden is op zich prima te doen (hallo, 120 km!), maar soms is het gewoon stom. Stom om elkaar doordeweeks te missen, stom om niet even snel langs te kunnen gaan voor een knuffel en stom dat er zoveel snelweg tussen ligt (weet je wel hoe saai 120 km snelweg eruit ziet?). Stiekem begonnen we al een beetje rond te neuzen op Funda naar huurhuizen, want één ding wisten we zeker: eerst huren. Allebei willen we onze baan aanhouden, dus dat zou het probleem niet zijn met contracten, maar kopen is écht nog een stapje te ver. Straks willen we toch ergens anders gaan settelen, en dan? Of als we ineens toch groter willen gaan, wat dan? Dan moet je een heel verkoop proces in en daar hebben we net eventjes nog geen zin in.

Dus huurhuizen kijken ging het worden. Ondanks dat het aanbod redelijk was, viel het toch wel een beetje tegen. Wat zijn huizen duur! Voor sociale huurwoning komen we niet in aanmerking, dus daar hoefden we niet eens tussen te kijken. Het bleef een tijdje nog bij rustig aan rond kijken, terwijl we de familie op de hoogte stelden. Het besef kwam steeds dichterbij: we gaan dit echt doen, we gaan echt zoeken naar een plekje voor ons samen. Plots kwam het besluit van mijn vriend om toch meer in ‘mijn’ regio te gaan zoeken. Waar mijn eerste gedachte ‘no way José’ was, bleek het na alles op een rijtje toch de betere keuze te zijn. De negatieve gedachten en gevoelens ‘dat ik hem wegpluk bij zijn familie’ zijn er overigens nog steeds, maar als we ieder weekend 120 km op en neer reden om elkaar te zien, kunnen we dat nog steeds doen om zijn familie te bezoeken.

Onze Funda zoektocht werd aangepast en ineens viel ons oog op een leuk appartementje. Een beetje dromerig hadden we al wat ideetjes over de inrichting, maar beleven realistisch dat het niet het eerste beste appartement moest worden. Serieus blijven kijken, eisen blijven stellen aan de woning en vooral niet gehaast te werk gaan. Toch bleven we steeds terug kijken naar het appartement en besloten we gewoon de stoute schoenen aan te trekken: reageren voor een bezichtiging. Dit was eind januari. Begin februari stond de bezichtiging gepland. In het complex waren 3 appartementen beschikbaar, welke we tegelijk konden bezichtigen.

En toen ging het snel. Op vrijdag was de bezichtiging. Op zondag hadden we ons besluit gemaakt en op maandag hebben we officieel onze interesse geuit naar de makelaar. Diezelfde avond hebben we nog onze gegevens (identiteitsbewijzen, loonstroken) naar de makelaar gestuurd voor goedkeuring door de verhuurder, ’s woensdags kregen we officieel bericht dat het was goedgekeurd. Even een reality-check: dat was vorige week! Hallo jongens, we hebben gewoon de contracten gekregen en de sleuteloverdracht staat gepland voor 3 maart. AAAAAAH! Doei 120 km!

We zijn er zo klaar voor en zo benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. De eerste inkopen zijn al gedaan (lekker kneuterig: handdoeken van de Hema!) en de gezamenlijke rekening is al aangevraagd. We gaan echt samenwonen!

Liefs!

Verder lezen