Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Verder lezen

Wat ik (tot nu toe) leerde tijdens het klussen

Iedereen waarschuwt je ervoor. ‘Het gaat langer duren dan je denkt. Je gaat nog tegenslagen krijgen. Plan niet alles van te voren, want er komen toch nog wijzigingen.’ En toch hoop je stiekem op het best case scenario en dat alles vlekkeloos verloopt. Uiteraard kwamen wij voor wat uitdagingen te staan waar we van hebben geleerd voor een volgende klusperiode. Daarnaast hebben we ook wel dingen ontdekt waar we juist makkelijker doorheen gingen dan verwacht 🙂 Lees je mee?

Verven: alles of niets
Wij dachten heel leuk: ‘ah joh, alleen het plafond hoeft geschilderd te worden, de rest is al gedaan vóór de oplevering.’ Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar dan moet je wel netjes de randjes afplakken en er niet zomaar vanuit gaan dat het wel dezelfde kleur wit is. Uiteindelijk hebben we dus de hele woonkamer en keuken moeten witten. Eerlijk is eerlijk: achteraf zijn we wel heel blij dat we dat hebben gedaan, het voelt nu toch meer eigen. (Plus: in de slaapkamer hebben we het dus wel meteen netjes afgeplakt!)

Kleine mankementjes
Hier kwamen we al vrij snel achter: de bezichtiging is vaak veel rooskleuriger dan wanneer je de sleutel daadwerkelijk krijgt. Ineens duiken er overal kleine mankementjes op die nog gerepareerd of veranderd moeten worden. Gelukkig was er bij ons niet veel dramatisch aan de hand en waren het bijna allemaal dingetjes die we zelf konden doen. Ook kwam de aannemer van de verhuurder snel langs om wat dingen te bekijken. De kraan die los zat is inmiddels veranderd en vastgezet en de scharnieren die bijna los hingen worden binnenkort vervangen. Een leermomentje voor de volgende keer: óf beter opletten bij een bezichtiging (terwijl we voor ons gevoel al super kieskeurig waren geweest) óf de woning na de bezichtiging niet zo verheerlijken.

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: de eerste twee weken

IMG_4718Waar ik een paar weken geleden nog schreef dat we bijna de sleutel zouden krijgen, hebben we hem inmiddels al twee weken in bezit. Veertien dagen. Het is nog een heel gek idee dat we de brievenbus moeten controleren, dat als er wordt aangebeld het voor ons is en dat we mensen in het complex tegenkomen die daadwerkelijk onze buren zijn (of bezoek). Mijn vriend heeft de eerste Jehova getuigen al ontmoet aan de deur en de eerste rekeningen zijn al binnen. Woehoe! Maar man oh man, wat is er al veel gebeurd en toch nog zo weinig. Zo zagen onze eerste twee weken eruit.

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Oh jongens, dit is zo spannend: we gaan samenwonen! Allebei nog van thuiswonend, op naar een nieuwe plek. Na veel wikken en wegen waar we wilden gaan zoeken, hebben we uiteindelijk ons toekomstige stekje gevonden. En omdat er maar een beperkt aantal hersencellen zijn om alles te onthouden, schrijf ik alles gewoon op. Kunnen we later weer even terug lezen en genieten hoe alles begon, right?

Een paar maanden terug begon het vreselijk te kriebelen om te gaan samenwonen. Ieder weekend op en neer rijden is op zich prima te doen (hallo, 120 km!), maar soms is het gewoon stom. Stom om elkaar doordeweeks te missen, stom om niet even snel langs te kunnen gaan voor een knuffel en stom dat er zoveel snelweg tussen ligt (weet je wel hoe saai 120 km snelweg eruit ziet?). Stiekem begonnen we al een beetje rond te neuzen op Funda naar huurhuizen, want één ding wisten we zeker: eerst huren. Allebei willen we onze baan aanhouden, dus dat zou het probleem niet zijn met contracten, maar kopen is écht nog een stapje te ver. Straks willen we toch ergens anders gaan settelen, en dan? Of als we ineens toch groter willen gaan, wat dan? Dan moet je een heel verkoop proces in en daar hebben we net eventjes nog geen zin in.

Dus huurhuizen kijken ging het worden. Ondanks dat het aanbod redelijk was, viel het toch wel een beetje tegen. Wat zijn huizen duur! Voor sociale huurwoning komen we niet in aanmerking, dus daar hoefden we niet eens tussen te kijken. Het bleef een tijdje nog bij rustig aan rond kijken, terwijl we de familie op de hoogte stelden. Het besef kwam steeds dichterbij: we gaan dit echt doen, we gaan echt zoeken naar een plekje voor ons samen. Plots kwam het besluit van mijn vriend om toch meer in ‘mijn’ regio te gaan zoeken. Waar mijn eerste gedachte ‘no way José’ was, bleek het na alles op een rijtje toch de betere keuze te zijn. De negatieve gedachten en gevoelens ‘dat ik hem wegpluk bij zijn familie’ zijn er overigens nog steeds, maar als we ieder weekend 120 km op en neer reden om elkaar te zien, kunnen we dat nog steeds doen om zijn familie te bezoeken.

Verder lezen