sporten

Lief sportdagboek… – vaker fietsen en alleen in de sportschool

18-4-2018

Het is alweer de zoveelste keer dat ik met mijn ‘nu ga ik echt beginnen!’ motivatie start om het sportleven echt te herpakken. Althans, dat denk ik dan. Vorige week was ik al van plan om te starten met het beginner’s programma van Blogilates, maar toen maandag voorbij was, gaf ik mezelf weer uitstel om later te beginnen. Zo ver is het dus al: één dag te laat, en meteen maar een week later beginnen. Goed, het is nu woensdag, en ik ben inderdaad afgelopen maandag gestart. Ik kwam rond drie uur thuis en heb meteen de mat uitgerold om te beginnen. Ik. Ging. Kapot. Ik ben het programma al meerdere keren begonnen over de afgelopen paar jaar, maar had er de ruimte en de spullen niet voor. Je hebt eigenlijk niets nodig behalve een matje, en zelfs die heb je niet per se nodig, maar ik merkte toch dat ik dat miste. Een paar weken geleden waren we in de stad en zag ik een matje bij de Decathlon voor twee euro, dus die kon ik natuurlijk niet laten liggen. Doordat ik dus al meerdere keren ben gestart, kende ik de eerste workout al wel, maar toch ging ik echt weer diep door het stof. Ook gisteren en vanmorgen was het weer enorm pittig en kon ik sommige oefeningen niet afmaken, maar ik ben weer bezig en IT FEELS GOOOOOD.

#notsofitgirlsas: mijn conditie van niks

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, want de titel verraad alles ook eigenlijk al: mijn conditie is slecht. Ik baal er ontzettend van, want gezondheid vind ik privé maar zeker ook in mijn werk als fysiotherapeut enorm belangrijk. Bewegen is gezond en kan met zo veel verschillende dingen helpen. Niet alleen je fysieke maar je mentale gezondheid krijgt een boost als je regelmatig beweegt. En daarom vraag ik mezelf dus eigenlijk af, waarom doe ik dat zelf dan niet? Of in ieder geval, niet genoeg?

Meedoen is belangrijker dan winnen

Het is maandagavond, 7 augustus. Een beetje lui hangen we op de bank met onze telefoons voor onze neuzen, de TV staat aan op het WK atletiek in Londen. Af en toe kijken we even op en geven we elkaar een por. ‘Wow moet je zien! Dat kogelslingeren is echt een bizarre sport zeg!’ of ‘Jeetje dat hink stap springen ziet er nog best complex uit’. Mijn oog valt op de tekstbalk onderin: om 22:50 komt de 1500 meter finale met Sifan Hassan. Op vrijdag zagen we, per ongeluk,  de kwalificatie en waren we beiden onder de indruk. We zeiden in het begin nog lacherig tegen elkaar ‘Moet je nou kijken, de Nederlandse blijft maar een beetje achteraan hangen’, niet wetende dat dit de tactiek juist was. Uit het gedrang blijven en zo een valpartij voorkomen, zo vertelde de voice-over. We zagen hoe ze uiteindelijk de sprint inzette en grandioos eerste werd in deze race. Op maandag dacht ik dan ook meteen: die finale wil ik zien.

Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.