er op uit

Een dag op het strand in Vrouwenpolder

Dit weekend was mijn vader met mijn stiefmoeder en de hond in Zeeland in een heel schattig klein huisje op loopafstand van het strand. Ze komen er al een paar jaar, en ook al hebben we al meerdere keren de foto’s gezien, zelf waren we nog nooit mee geweest. Het kwam iedere keer niet uit: werk of andere afspraken kwamen er steeds tussendoor. Tot dit jaar. Op zaterdagochtend reden we af naar Vrouwenpolder, naar de Duinvink. We gingen er meteen op uit om naar het strand te wandelen en zaten even later heerlijk in het zonnetje te genieten bij een strandtent.

Lammetjes kijken

Het was zomaar een avond waarop ik een beetje op Facebook zat te scrollen. Er kwamen van die berichten voorbij waar je vriendin in zijn getagd, filmpjes die ze hebben geliked en hier en daar een bericht dat werd gedeeld, met een hoop reclame tussendoor. De standaard ‘onzin’ dus eigenlijk. Maar er kwam een berichtje tussendoor dat wel mijn aandacht trok. Een aankondiging van de lammetjesdag van de schaapskudde van de Loonse en Drunense duinen. Zoals ik pas al aankaartte in aftel-artikel, heb ik een dingetje met schapen. Ik vertelde het meteen aan mijn vriend en die leek het ook wel leuk. Ergens was er nog een twijfel, omdat er alleen maar kindjes op de foto’s stonden met de schapen en lammetjes. Was het niet te veel gericht op kinderen, is het niet gek om met twee volwassenen te gaan? Uiteindelijk dachten we ‘nou en!’ en zijn we toch gegaan. En man man man, wat was het leuk! Kijk je mee?

Alleen op reis

Soms dan doe je van die dingen en dan denk je ‘Wauw, dit zou iedereen moeten doen!’. Soms is dat een specifiek boek wat iedereen moet lezen, of een koffiezaakje dat iedereen moet bezoeken. En soms, heel soms, zijn het van die algemene ervaringen die je nog helemaal zelf kunt invullen. Autorijden, een diploma halen (in veters strikken of een opleiding, dat maakt niet uit) of een week zonder you name it. Maar ik wil het over iets anders algemeens hebben: alleen op reis gaan. Want dat is best wel iets heel bijzonders, alleen op reis.

Mijn hart verloren in Nepal

Sommige plekken draag je voor de rest van je leven mee in je hart. Je wilde er al jarenlang naartoe, of misschien kwam je er per toeval een keer onverwachts. In mijn geval was dit al jarenlang een droom die in 2014 werkelijkheid werd. Ik vertrok in mijn eentje naar Nepal voor vijf weken, waarvan ik er vier zou besteden aan vrijwilligerswerk. De laatste week zou mijn vader overvliegen om mij ‘op te halen’ en samen nog wat te zien van het land. Doordat ik zo nauw betrokken was met de lokale mensen, heb ik veel van het land mogen zien: niet alleen de bezienswaardigheden, maar ook hun gebruiken en leefwijze. Waarschijnlijk is dat ook een van de redenen dat ik mijn hart een stukje verloren ben in Nepal. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus ik neem je beeldend mee in mijn stukje Nepal.