kletspraatjes

Vijf jaar later

Een beetje fantaseren over de toekomst vind ik heerlijk om te doen, om weg te dromen waar je over een paar jaar staat. Wat er nog gaat gebeuren, wat je zelf kunt doen om daar te raken, en wat gewoon echt afwachten is. Na het lezen van het artikel van Martine van 2WMN kwam ik op het idee om ook eens vooruit te dromen waar ik over vijf jaar hoop te staan. En vooral ook om eens terug te kijken naar waar ik vijf jaar geleden stond.

GRLPWR: het is internationale vrouwendag!

Vandaag, donderdag 8 maart 2018, is het wederom internationale vrouwendag. Een dag in het teken van alle vrouwen over de hele wereld. Ik weet nog goed dat ik een paar jaar geleden daar bovenstaande foto over plaatste op Facebook, waar vervolgens een mannelijke studiegenoot op reageerde ‘Dus dan zijn de andere 364 dagen per jaar mannendag? Daar kan ik wel mee leven!’. Juist om dat soort opmerkingen realiseer ik me maar weer keer op keer waarom zo’n dag belangrijk is, en waarom het goed is om er even bij stil te staan. Want ook al hebben wij het hier in het westen behoorlijk goed, er valt ook bij ons nog veel te verbeteren. Om nog niet eens te spreken over andere plekken op de wereld waar het minder gesteld is met de plaats van de vrouw. Ik kan er een boekwerk aan wijden hoe ik daar allemaal over denk, maar vandaag wil ik het een positieve draai geven. Er zijn genoeg inspirerende vrouwen op te noemen die heel wat hebben betekend voor de positie van de vrouw – denk aan vrouwen als Malala Yousafzai, Michelle Obama en Hillary Clinton tot aan Maya Angelou, Marie Curie en Amelia Earhart – maar ook ons kleine kikkerlandje heeft vandaag de dag genoeg vrouwen die ‘hun mannetje staan’ (rare uitdrukking eigenlijk ook). Een fijn lijstje met fijne vrouwen, kijk je mee?

De uiterlijke eigenschappen waar ik me niet (meer) voor schaam

We hebben allemaal wel van die dingetjes waar we ons een beetje voor schamen. Je neus waar je net niet helemaal tevreden mee bent, je haarkleur die je anders zou willen of je benen die te kort zijn. Eigenlijk is dat allemaal niet nodig, want dat zijn juist de dingen die ons uniek maken: dit ben jij. Jarenlang heb ik me zelf ook druk gemaakt over van alles en nog wat wat me niet goed beviel aan mezelf. Plastische chirurgie is fijn voor de mensen die dat wel willen doen en ieder heeft recht op zijn of haar eigen mening, maar het is aan mij niet besteed. Toch heb ik het jaren terug wel overwogen of dit een optie was voor een ‘kenmerk’ in mijn gezicht waar ik toen helemaal niet gelukkig mee was (ik kom hier later op terug ;)). Langzaam maar zeker begint dat zich nu om te keren in acceptatie: het is nu eenmaal zo, dit ben ik en ik ben absoluut niet van plan om wat aan mezelf te veranderen. Er zijn aspecten waar je enigszins invloed op kunt hebben, zoals voor mij is dat bijvoorbeeld mijn gewicht en conditie, waar ik pas al over schreef, maar op andere punten heb je gewoon geen invloed. Vandaag bespreek ik drie van mijn eigenschappen waar ik me niet voor voor schaam, en misschien ergens zelfs wel een klein beetje trots op ben (say whaaaat?)

De wandeling die in het water viel

Wandelen is iets wat we graag even samen gaan doen. Even naar buiten, even met z’n tweetjes echt samen zijn en even gewoon verder helemaal niks. Om alle carnavalsdrukte in het weekend te ontvluchten, zochten we een korte route uit om toch de kou maar te trotseren. We vonden een leuke route, maar terwijl we nog in onze pyjama zaten, was het buiten zachtjes aan het regenen. ‘Als het straks maar droog is’, zeiden we nog. Tijd om te ontbijten, ons te verzorgen en vervolgens naar buiten te gaan. En jawel, het was droog! ‘Toch maar even de paraplu bijsteken, je weet maar nooit.’

De soundtrack van mijn tienerjaren

Het was zo maar een vrijdagmiddag. Ik was ziek thuis en om toch nog maar iets leuk te doen te hebben, begon ik een beetje te scrollen op Spotify. De keuze viel op de Feel Good Friday playlist, om het allemaal maar een beetje op te fleuren. Al snel kwam All About Tonight van Pixie Lott op, ‘hey dat klinkt bekend’ dacht ik meteen. En jawel, in 2011 luisterde ik wel redelijk wat nummers en was dit ook wel een hitje. Niet veel later zat ik diep terug op Spotify en luisterde ik alle muziek uit mijn tienerjaren, de songteksten kon ik zo nog meezingen (behalve dat ik behoorlijke keelpijn had, maar dat terzijde). Ik neem je mee op reis naar de jaren tussen 2004 en 2010, mijn heuse puberteit en middelbare school tijd.