Maand: februari 2018

Mijn hart verloren in Nepal

Sommige plekken draag je voor de rest van je leven mee in je hart. Je wilde er al jarenlang naartoe, of misschien kwam je er per toeval een keer onverwachts. In mijn geval was dit al jarenlang een droom die in 2014 werkelijkheid werd. Ik vertrok in mijn eentje naar Nepal voor vijf weken, waarvan ik er vier zou besteden aan vrijwilligerswerk. De laatste week zou mijn vader overvliegen om mij ‘op te halen’ en samen nog wat te zien van het land. Doordat ik zo nauw betrokken was met de lokale mensen, heb ik veel van het land mogen zien: niet alleen de bezienswaardigheden, maar ook hun gebruiken en leefwijze. Waarschijnlijk is dat ook een van de redenen dat ik mijn hart een stukje verloren ben in Nepal. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus ik neem je beeldend mee in mijn stukje Nepal.

De wandeling die in het water viel

Wandelen is iets wat we graag even samen gaan doen. Even naar buiten, even met z’n tweetjes echt samen zijn en even gewoon verder helemaal niks. Om alle carnavalsdrukte in het weekend te ontvluchten, zochten we een korte route uit om toch de kou maar te trotseren. We vonden een leuke route, maar terwijl we nog in onze pyjama zaten, was het buiten zachtjes aan het regenen. ‘Als het straks maar droog is’, zeiden we nog. Tijd om te ontbijten, ons te verzorgen en vervolgens naar buiten te gaan. En jawel, het was droog! ‘Toch maar even de paraplu bijsteken, je weet maar nooit.’

Een jaar geleden – Richie & Kia verlaten het nest

Bijna een jaar geleden…

Het is bijna onwerkelijk om erover na te denken. Morgen is het een jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef over het samenwonen. De plannen hoe het begon, tot hoe het uiteindelijk tot uiting kwam en uiteindelijk een update na een paar weken en na twee maanden. Het voelt nu al alsof we hier al jaren wonen, maar in april wonen we er pas een jaar.