Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

De wandeling die in het water viel

By:
Posted: 16 februari 2018
Category: kletspraatjes
Tags:
Comments: 0

Wandelen is iets wat we graag even samen gaan doen. Even naar buiten, even met z'n tweetjes echt samen zijn en even gewoon verder helemaal niks. Om alle carnavalsdrukte in het weekend te ontvluchten, zochten we een korte route uit om toch de kou maar te trotseren. We vonden een leuke route, maar terwijl we nog in onze pyjama zaten, was het buiten zachtjes aan het regenen. 'Als het straks maar droog is', zeiden we nog. Tijd om te ontbijten, ons te verzorgen en vervolgens naar buiten te gaan. En jawel, het was droog! 'Toch maar even de paraplu bijsteken, je weet maar nooit.'We zijn de straat nog niet uit, of we zitten al vast achter een carnavalswagen. Zijn we het toch niet helemaal ontlopen, maar ach, we hebben alle tijd. We sneaken een zijstraat in en laten zo de carnavalswagen langzaam doorkachelen, die we even later weer in de binnenspiegel ver achter ons zien rijden. Win! Eenmaal op de bestemming aangekomen, vinden we ook meteen de parkeerplaats en het begin van de route. Er liggen hier en daar wat plassen, maar het is droog en we hebben paraplu's bij ons. Wat kan ons nou gebeuren? Vrolijk beginnen we aan het pad, dat eigenlijk meer een soort rondje om het gebied van de boer is. Een rechthoek: we beginnen aan de lange kant, moeten dan aan het eind een stuk afbuigen, en lopen aan de andere kant het lange stuk weer terug. Easy peasy, kind kan de was doen. Ik zet zelfs mijn camera nog even op een paaltje om mijn seconde voor de dag te filmen dat we samen wandelen, waar mijn vriend alvast aan future-me dacht en een leuk dansje opvoerde voor als ik ging monteren. Wil ik je natuurlijk niet onthouden (het filmpje zelf was natuurlijk wat langer, dat je ons ook echt ziet lopen).



Wat verderop begint het al wat natter te worden. We lachen nog dat we niet echt de beste schoenen aan hebben gedaan, omdat het maar zo'n kort stukje zou zijn. Lesje voor de volgende keer, grappen we maar. Nog ietsje verder begint het echt modderig te worden, met een heel klein strookje aan de zijkant waar je eigenlijk net niet langs kunt, maar we toch hebben gedaan. 'Want kijk, daar verderop is het weer normaal, en daar moeten we ook afbuigen!' Optimistisch stappen (en glibberen) we verder, als het ook nog een beetje begint te miezeren. We steken de paraplu's op en zijn opgelucht als we alle blubber voorbij zijn. Zo, nu kunnen we tenminste weer gezellig naast elkaar lopen in plaats van in de polonaise (om in de carnavalssferen te blijven).

Op het eerste gezicht is er nog niets aan de hand. We lopen tussen twee weilanden door, een goed te lopen stuk met gras in plaats van zand. Aan het eind van het pad zien we wel wat plassen liggen, maar met aan weerskanten ook weer een strook wat goed begaanbaar lijkt. 'En hey, we zijn nu al over de helft, veel erger kan het niet worden!'. Dat bleek veel te vroeg gejuigd. Voordat we bij de zichtbare plassen zijn, wordt het gras al veel drassiger. We lachen er nog om, 'hey mijn schoen bleef bijna hangen!', maar als mijn vriend dan echt bijna wegzakt tot zijn enkel, keren we toch maar snel om. En jawel, moeten we dus dat gehele blubberstuk ook nog een keer trotseren. De paraplu's hebben we maar ingeklapt, het waait nu zo hard dat we ook nog veel moeite moeten doen om die rechtop te houden, en we hebben al zoveel concentratie nodig om niet uit te glijden.

Eenmaal bij de auto, met modderige schoenen en wel, hebben we ook ons tweede lesje wel geleerd. Als het 's ochtends regent, is het 's middags nog steeds nat.

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.