Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

#notsofitgirlsas: mijn conditie van niks

By:
Posted: 19 februari 2018
Category: sporten
Tags: ,
Comments: 2



Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, want de titel verraad alles ook eigenlijk al: mijn conditie is slecht. Ik baal er ontzettend van, want gezondheid vind ik privé maar zeker ook in mijn werk als fysiotherapeut enorm belangrijk. Bewegen is gezond en kan met zo veel verschillende dingen helpen. Niet alleen je fysieke maar je mentale gezondheid krijgt een boost als je regelmatig beweegt. En daarom vraag ik mezelf dus eigenlijk af, waarom doe ik dat zelf dan niet? Of in ieder geval, niet genoeg?

Vandaag werd ik weer even fijn met mijn neus op de feiten geduwd toen ik naar mijn werk fietste. Jawel, ik was echt op de fiets. Mede om die slechte conditie dus iets op te krikken. Afijn, ik was dus kapot bij aankomst van bestemming, welke maar 3 kilometer verderop is. Terug was het zelfs nog vele malen erger, toen ben ik bijna een keer stil gaan staan om bij te komen. Bijna. Ik haalde al allemaal verschillende excuses in mijn hoofd waardoor het nou kwam dat het zo belabberd ging: we hebben gisteren gesport, mijn achterband was nagenoeg leeg, je weet wel hoe dat gaat. Eerlijkheid duurt uiteindelijk het langst: het ligt gewoon aan mijn conditie.

Vroeger sportte ik wel vrij regelmatig. Als kind zat ik op de gym en ballet, tot ik de gym liet vallen om te gaan tennissen. Jarenlang heb ik twee sporten tegelijk gedaan, tot het uiteindelijk op de middelbare school te veel werd om dat te onderhouden naast het huiswerk. Ballet was de ongelukkige die er aan moest geloven, maar met tennissen bleef ik wel fanatiek door gaan. Eenmaal goed en wel tijdens mijn studie begon ik ook in de sportschool meer te trainen, omdat ik vond dat ik het niet kon maken tegenover patiënten (toen nog als stage uiteraard) om ze de les te lezen over gezond bewegen als ik dat zelf niet eens deed. Na ruim een jaar wel lid te zijn geweest van de tennisvereniging maar niet meer op de baan te hebben gestaan, besloot ik toch om daar ook mee te stoppen. En langzaam maar zeker hield ook de sportschool het in mijn hoofd voor gezien...

Ik besloot te gaan hardlopen, want ik zag alleen maar voordelen. Je kunt het doen wanneer je wilt, je hoeft niet ergens naartoe om te starten, je hebt er praktisch niets voor nodig (op een paar goede hardloopschoenen na) en je kunt het prima alleen doen. Oordopjes in en gaan met die banaan. Op internet vond ik een soort van podcast die je trainde om een 5k te kunnen lopen, met iedere week een afwisselend programma en liedjes, waarbij de dame je er doorheen praat. Van de negen weken ben ik nooit verder gekomen dan week zes. Sporadisch besloot ik weer een paar keer te gaan lopen hier en daar, helemaal toen ik mijn vriend leerde kennen en toen ik wist dat hij ook aan hardlopen deed. Dat duurde ook maar een paar weken, tot de hardloopschoenen weer stof stonden te vangen.

Op het moment dat we vorig jaar gingen samenwonen, vonden we het allebei hoog tijd dat we weer eens wat gingen doen. Na alle hectiek van het verhuizen en toen we eenmaal goed en wel gesetteld waren, besloten we een sportschool in de buurt uit te zoeken. De volgende dag gingen we meteen aan de gang, super fanatiek! Hier en daar sloop er een keertje in dat we een week oversloegen, maar een paar weken zijn we zeker twee keer per week gegaan. Totdat de feestdagen er weer aankwamen. Excuses zus, excuses zo... En zo waren we weer weken niet geweest. Zelfs niet na de goede voornemens om weer meer te gaan sporten.

Afgelopen week ging de knop - voor de zoveelste keer - om. We waren het lamlendige gevoel allebei helemaal beu en voelden aan ons lichaam dat we echt meer moesten bewegen. Ik merkte dat zelfs bij oefeningen voor doen voor patiënten, ik soms als stiekem een beetje buiten adem was. We wandelen redelijk vaak (vinden we zelf), maar om de week een keer een wandeling zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. We spraken af dat weekend weer te gaan, en hielden ons er ook echt aan. Niks geen excuses dat we diezelfde dag nog weg moesten, dan stonden we maar gewoon wat eerder op. En jawel hoor: zondagmorgen om 9:00 stapten we de deur uit, ondanks dat het vroeg was, ondanks dat we die dag nog naar een verjaardag moesten en ondanks dat we de autoruit moesten krabben. We zijn éindelijk weer een keertje gegaan. Zonder ambitie om fitgirl te worden, maar vol motivatie om gewoon weer meer mezelf te zijn.

En dat brengt me dus op mijn excuses van vandaag. Dat sporten van gisteren zit nog volop in mijn lichaam, dus het fietsen zal daar wel zwaarder door zijn gegaan. Of door die halflege achterband natuurlijk. Maar aan mijn conditie? Nee joh, hoe kom je daar nou bij.

 

Related Posts

2 reacties Voeg de jouwe toe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.