Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

De uiterlijke eigenschappen waar ik me niet (meer) voor schaam

By:
Posted: 26 februari 2018
Category: kletspraatjes
Tags: , , ,
Comments: 0



We hebben allemaal wel van die dingetjes waar we ons een beetje voor schamen. Je neus waar je net niet helemaal tevreden mee bent, je haarkleur die je anders zou willen of je benen die te kort zijn. Eigenlijk is dat allemaal niet nodig, want dat zijn juist de dingen die ons uniek maken: dit ben jij. Jarenlang heb ik me zelf ook druk gemaakt over van alles en nog wat wat me niet goed beviel aan mezelf. Plastische chirurgie is fijn voor de mensen die dat wel willen doen en ieder heeft recht op zijn of haar eigen mening, maar het is aan mij niet besteed. Toch heb ik het jaren terug wel overwogen of dit een optie was voor een 'kenmerk' in mijn gezicht waar ik toen helemaal niet gelukkig mee was (ik kom hier later op terug ;)). Langzaam maar zeker begint dat zich nu om te keren in acceptatie: het is nu eenmaal zo, dit ben ik en ik ben absoluut niet van plan om wat aan mezelf te veranderen. Er zijn aspecten waar je enigszins invloed op kunt hebben, zoals voor mij is dat bijvoorbeeld mijn gewicht en conditie, waar ik pas al over schreef, maar op andere punten heb je gewoon geen invloed. Vandaag bespreek ik drie van mijn eigenschappen waar ik me niet voor voor schaam, en misschien ergens zelfs wel een klein beetje trots op ben (say whaaaat?)

Litteken


Laat ik meteen even terugkomen op het plastische chirurgie verhaal. In 2009 heb ik, op 16 jarige leeftijd, een (kleinschalig, don't worry) ongeluk gehad, waardoor ik een gebroken middenhandsbeentje en een litteken op mijn voorhoofd op liep. Mijn hand werd 5 weken gegipst en mijn voorhoofd gehecht en verder ben ik er gelukkig heelhuids vanaf gekomen. Meteen nadat de korstjes er vanaf waren vond ik het verschrikkelijk. Het was een lichtrood streepje pats-boem midden op mijn voorhoofd. Ik smeerde fanatiek met litteken creme om het maar zo onduidelijk mogelijk te laten lijken, en toen het iets beter geheeld was begon ik het ook te verbergen met make-up. In die tijd ben ik ook nog naar de huisarts gegaan om te bespreken wat de mogelijkheden zouden zijn voor plastische chirurgie. Die gaf mij meteen aan dat er vrijwel niets aan te doen was, omdat ook plastische chirurgie weer een litteken zou nalaten. Het enige was dat het misschien iets dunner kon worden, maar eigenlijk raadde hij me dat af, omdat het al 'zo'n mooi litteken was'. Ik vond het daarentegen echt afschuwelijk. Het enige was ik kon doen was het beschermen tegen de zon en veel blijven smeren. Tot een paar jaar na dato heb ik bij iedere zonnestraal met een pet gelopen en heel actief gesmeerd met de sterkste zonnebrand creme om het maar zo goed mogelijk te laten helen.

Met de jaren is het een stuk lichter geworden en tegenwoordig is het ook bijna niet meer zichtbaar, alleen als je weet waar je moet kijken. Stiekem ben ik mijn onzekere, puberale zelf daar wel dankbaar voor, want ik denk dat dat ook wel te maken heeft met het zorgvuldige smeren. Ook snap ik de huisarts nu volledig, want het is inderdaad een heel net litteken geworden, wie weet wat er van was gekomen als we er plastische chirurgie op hadden losgelaten, je hoort soms verhalen... Met de intense kou heb ik er nog wel een klein beetje last van, omdat het gewoon gevoelige huid blijft, maar een muts doet wonderen. En stiekem noem ik het soms wel mijn Harry Potter litteken (en maakt mijn vriend ook grapjes over Voldemort als ik er last van heb), dat maakt het ook allemaal een stukje beter.


Tanden


Blij met mijn gebit ben ik nooit geweest. Het enige fijne eraan is dat het oersterk is en ik altijd complimenten krijg van de tandarts, maar echt mooi is het niet. Mijn twee voortanden aan de bovenkant zijn aan de grotere kant (is ook een heel klein beetje te zien op de foto hierboven), waardoor de tanden ernaast wat meer naar achter liggen en net een beetje lijken op vampiertanden. En mijn onderste rij ziet er netjes uit als je het van voren ziet, maar als je het van bovenaf bekijkt, schuift er ook het een en ander. Het moge duidelijk zijn: een beugel heb ik dus nooit gehad.

Daar heeft de tandarts ooit wel met me over gesproken en de conclusie was eigenlijk meteen dat ik er niet voor in aanmerking zou komen. Echt, duizendmaal dank voor onze eerlijke tandarts. Deze zei namelijk dat ik best wel een beugel kon gebruiken (leuk man, om dat te horen als tiener), maar het zo goed als geen effect zou hebben. Ik slik en lach namelijk regelmatig met mijn tong tegen mijn tanden gedrukt, en een beugel zou alles tijdelijk recht zetten, maar ik zou het zo weer scheef drukken binnen een paar maanden tijd. Geld weg, mooi gebit weg, pijn voor niks. Daar had ik (en mijn ouders) dus weinig zin in.

Vroeger had ik er ook nog een spleetje tussen mijn voorste boventanden bij, maar dat is toch uit zichzelf naar elkaar toegegroeid. Door dat spleetje ben ik echter mijn gebit wel meer gaan accepteren. Mijn opa had namelijk vroeger ook altijd een spleetje, en naar mijn idee had hij dat op dat moment nog steeds. En dat was ook zo, maar dat was niet vanzelf zo gegaan. Hij had namelijk een kunstgebit en heeft er duidelijk bij moeten zeggen dat hij per se een spleetje tussen de voortanden wilde. Dat had hij altijd gehad en hij vond het niet op zichzelf lijken als hij dat niet zou hebben. Ik kende mijn opa dus niet zonder spleetje tussen zijn voortanden en heb ook nooit geweten dat het een kunstgebit was, tot dat een keer ter sprake kwam. Toen duidelijk werd dat hij er trots op was en dat het bij hem hoorde, vond ik mijn spleetje dus ook helemaal zo erg niet meer en begon ik mijn gebit langzaamaan meer te accepteren.

Of ik nu tevreden ben met mijn gebit? Niet helemaal, ik had natuurlijk graag mooiere tanden gehad. Maar er zijn ook positieve kanten: zoals ik al zei is mijn gebit behoorlijk sterk, mijn verstandskiezen hebben ook nog nooit problemen gegeven en mijn tanden zijn ook redelijk wit van zichzelf. Het is dan misschien niet het mooiste rijtje ooit, maar het functioneert goed. En dat is wat telt.

 

Eerste grijze haren


Eigenlijk mag ik het al niet eens meer de 'eerste' grijze haren noemen hoor, het worden er al best veel. Een paar jaar terug, ergens rond mijn twintigste, begon er hier en daar een keertje een tussenuit te springen bij mijn slapen, die ik er meteen zo snel mogelijk tussenuit trok. Verschrikkelijk vond ik het, ik was ten slotte nog helemaal niet zo oud! Hallo, wie wordt er nou grijs rond zijn twintigste? Nou, ik dus. In het begin wilde ik mijn haren nog wel regelmatig verven, maar mijn pluizenbol werd er steeds droger van, dat ik er op den duur mee ben gestopt. Mijn haar is wel weer een stuk gezonder, maar de grijze haren beginnen nu wel echt op te vallen. Het meeste komt voor bij mijn slapen, maar ook op mijn kruin zit er steeds vaker een licht sprietje tussendoor. En met bruin haar valt dat wel op zullen we maar zeggen. Eerst bedacht ik me nog dat ik mijn haar maar anders moest gaan dragen, dan viel het wat minder op, maar ook daar ben ik inmiddels overheen. Dan word ik maar hier en daar wat grijs, nou en? Het meeste is nu nog bruin en grijsheid is wijsheid, zullen we er maar van maken.

 

Heb jij uiterlijke eigenschappen waar je je vroeger voor schaamde, maar waar je nu niet meer bij stil staat?



Kopfoto door Caleb Woods via Unsplash

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.