Daar is ‘ie dan: Keo!

Het heeft even geduurd, maar daar is dan eindelijk de blogpost over onze gezinsuitbreiding: ons hondje Keo! Zoals ik in de vorige post al vertelde, zou oorspronkelijk onze ‘Joey’ eind maart naar Nederland komen. Niet lang daarna werden we verrast met het bericht dat hij al op de vlucht van begin maart zou aankomen op Schiphol. Zodoende stonden we op zaterdag 2 maart op Schiphol met klamme handjes (ik in ieder geval) te wachten op onze doggo.

Hoe het begon…

Weer even terug naar het begin. In januari kwamen we in contact met Hope for Homeless in Cyprus, die ‘Joey’ hadden gevonden in een weiland, samen met zijn broertje. Oorspronkelijk reageerden we op het broertje, maar er bleek al een geïntresseerde te zijn, waarop we de vraag kregen of we geen interesse hadden in zijn broertje ‘Joey’. Na over en weer wat te vragen met de vrijwilliger uit Nederland, spraken we af om ’s avonds even te bellen om zo wat duidelijker in beeld te krijgen hoe het precies allemaal zat met de stichting en wie wij precies waren. Na een fijn gesprek werd ‘Joey’ voor ons gereserveerd en zouden ze de week erop langskomen voor een huisbezoek, waarin de details besproken zouden worden en bekeken werd hoe onze situatie was. Na dit huisbezoek was alles definitief en hadden we getekend voor ‘Joey’. Vanaf dat moment gingen ze zorgen dat hij alle entingen had om te mogen vliegen, wat waarschijnlijk op de vlucht in eind maart zijn. Het aftellen kon beginnen!

Tot we ineens een paar weken later, ongeveer half februari, te horen kregen dat hij al eerder zou komen. Er waren zoveel hondjes die geadopteerd werden in Nederland, dat hij al op de vlucht van begin maart mee zou komen. Met de entingen kwam dat ook precies mooi uit en ineens kwam hij dus bijna een maand eerder! Toen kon het echt beginnen: een bench regelen (mijn moeder had er nog een staan die te groot was voor haar hond), mandje uitzoeken, vol op inlezen over tips voor de eerste dagen met een hond… Het was een hele leuke periode, maar we konden echt niet wachten tot het zover was en we hem voor het eerst zouden zien.

Daar is ‘ie dan…

2 maart was het dan zo ver. De nacht van te voren had ik erg slecht geslapen, zo bewust dat ik bezig was met het niet verslapen voor de wekker heen. Rond 12 uur ’s middags zou de vlucht aankomen, en gezien het vanuit ons zo’n anderhalf uur rijden is naar Schiphol wilden we al op tijd vertrekken. We dronken daar nog even samen wat om aan de drukte van Schiphol te ontsnappen voor we in de drukte met de honden zouden belanden. Niet veel later verzamelden we bij aankomsthal 1, en was het wachten tot de hondjes met de vrijwilligers uit Cyprus door de douane waren. Uiteindelijk kwamen ze door de schuifdeuren en was er van alle honden maar één die blafte. En jawel, dat was die van ons. Door de verschillende formaten hondjes konden we precies zien welke van ons was, en dat was de pieper. Hij vond de reisbox maar niks en wilde er zo snel mogelijk uit.

En daar was dan het moment dat hij er uit mocht! Meteen zijn halsbandje en tuigje aan (wat nog iets te groot bleek te zijn…), wat te eten en te drinken geven (waar hij nog niks van moest hebben), een plasje op de grond van Schiphol (we waren voorbereid met keukenrol) en een groepsfoto later, konden we dan eindelijk op weg naar huis. Door alle drukte wist hij niet waar moest kijken en heb ik hem uiteindelijk op de arm gedragen naar de auto, voordat hij weg zou schieten. Op de terugweg heb ik samen met hem achterin gezeten, waar hij vrij snel in slaap viel, helemaal uitgeput van de reis. Bijna thuis werd hij wakker van het vaker stoppen voor stoplichten, en kijk ‘m toch eens mooi zitten!

Hoe gaat het nu?

Inmiddels is Keo al ruim drie maanden bij ons en gaat het eigenlijk hartstikke goed. De eerste week heeft hij in een doos op onze slaapkamer geslapen, omdat we hem nog niet een hele nacht alleen wilde laten in de bench. De week erna sliep hij in de bench en wij ernaast op een luchtbed, en weer een week later konden wij weer boven slapen en hij alleen beneden. Dat gaat nu zelfs zonder gemopper of gepiep. Binnen twee dagen was hij zelfs al zindelijk (maar twee ongelukjes binnen!), na een paar weken deed hij zelfs al alles op de wandelingen in plaats van in de tuin. Natuurlijk moeten we nog steeds veel trainen en oefenen, helemaal nu hij in zijn puberfase zit. Het alleen zijn gaat steeds beter, ’s nachts gaat het al goed maar overdag als wij zijn werken vindt hij het nog wat moeilijker. Eigenlijk hoeft hij maar twee dagen een uurtje of 3 á 4 alleen te zijn, en één dag een uurtje of 6. Vooral de langste dag is nog moeilijk, wat natuurlijk hartstikke logisch is, maar dit is de laatste weken ook al weer verbeterd.

En die naam?

Het leek ons leuk om een naam vanuit Cyprus te geven aan ‘Joey’, om zo toch ook een beetje zijn afkomst te behouden. Nu hebben wij ooit gezegd dat we al onze huisdieren willen vernoemen naar etenswaren, zoals ook onze hamster Tosti. Nu vonden we Hamburger of Muffin wel een beetje ver gaan om op straat te gaan roepen (‘Hamburger! Hier komen!’ zie je het al voor je?) Keo is een Cypriotisch bier, en vonden we tegelijkertijd ook eigenlijk wel een mooie naam. Lekker kort, klinkt goed en leek niet te veel op andere namen in de familie, wat voor verwarring had kunnen zorgen. Zodoende werd Joey uiteindelijk Keo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.