Meedoen is belangrijker dan winnen

By:
Posted: 12 augustus 2017
Category: kletspraatjes , sporten
Comments: 2



Het is maandagavond, 7 augustus. Een beetje lui hangen we op de bank met onze telefoons voor onze neuzen, de TV staat aan op het WK atletiek in Londen. Af en toe kijken we even op en geven we elkaar een por. 'Wow moet je zien! Dat kogelslingeren is echt een bizarre sport zeg!' of 'Jeetje dat hink stap springen ziet er nog best complex uit'. Mijn oog valt op de tekstbalk onderin: om 22:50 komt de 1500 meter finale met Sifan Hassan. Op vrijdag zagen we, per ongeluk,  de kwalificatie en waren we beiden onder de indruk. We zeiden in het begin nog lacherig tegen elkaar 'Moet je nou kijken, de Nederlandse blijft maar een beetje achteraan hangen', niet wetende dat dit de tactiek juist was. Uit het gedrang blijven en zo een valpartij voorkomen, zo vertelde de voice-over. We zagen hoe ze uiteindelijk de sprint inzette en grandioos eerste werd in deze race. Op maandag dacht ik dan ook meteen: die finale wil ik zien.

Mijn vriend besluit om al eerder naar bed te gaan, de volgende ochtend moet hij er vroeg uit voor werk en heeft dus niet direct de behoefte om nog lang op te blijven. Ik vermaak me prima met mijn telefoon tot de finale komt. Toevallig gaat vriendlief net even naar het toilet op het moment dat de finale bijna van start gaat. 'De finale gaat zo beginnen, als je snel bent kun je het nog zien!' roep ik naar het halletje. Ik merk dat ik onbewust een klein beetje zenuwachtig ben, alsof ik zelf zou moeten gaan rennen. Het gaat beginnen en mijn vriend komt net op tijd binnenlopen. Ik zit op het puntje van de bank, hij gaat zelf vlak voor de TV zitten. Iets met geen lenzen meer in hebben en dat soort dingen.

Het startschot klinkt, en net zoals bij de kwalificatie, blijft Hassan een klein beetje achterop lopen. Dit keer weten we natuurlijk waarom en voelen we ons een klein beetje 'insiders' omdat we de tactiek snappen. Al vrij snel komt die inhaalslag en loopt ze geruime tijd voorop. Blij zitten we al een klein beetje te juichen. 'Ja goed zo, kom op!' praten we alsof ze ons kan horen door de televisie heen. Het lijkt voorspoedig te lopen en we zien de winst al voor ons.

Toch wordt ze op het einde nog ingehaald. Te vroeg gepiekt, te snel de inhaalslag ingezet. 'Eind sprint, eind sprint!' joel ik nog vanaf het puntje van de bank. Het mag niet meer baten. Sifan is ingehaald en moet het doen met een vijfde plek. Verslagen zetten we de TV uit en gaan we naar bed. In bed zeg ik nog 'Nou, daar hadden we ook niet voor op hoeven te blijven'. Alsof wij zo'n prestatie hebben geleverd. Alsof we zelf de longen uit ons lijf hebben gerend tot onze benen beginnen te verzuren. Het enige wat wij hebben gedaan is na onze bedtijd opgebleven. Een prestatie waarvoor je ook geen medaille krijgt.

De volgende dag staat het met grote letters in de (digitale) krant. 'Slechts vijfde', 'Hassan wordt vernederd op 1500 meter' en 'Ze had net zo goed niet naar Londen kunnen gaan, wat een afgang, wat een deceptie' wordt het het internet op geslingerd. Want we weten allemaal hoe goed ze er voor stond, en wat voor kansen ze had. En het lijkt wel alsof we ook allemaal weten hoe ze het beter had moeten doen. Maar ik denk stiekem dat we allemaal vanaf de bank zaten te kijken. Op onze luie reet. Misschien al in pyjama, misschien met een telefoon voor onze neus. Maar niemand heeft zo'n prestatie geleverd als Sifan Hassan. Zij is dan wel vijfde, maar wij deden niet eens mee. En je weet wat ze zeggen he? Meedoen is belangrijker dan winnen ;-)

Kopfoto is afkomstig van Death to Stock

Related Posts

2 reacties Voeg de jouwe toe
  1. Oh ik vind de prestatie op zich altijd al heel wat! Zeker iets om trots op te zijn, hoewel ik 1000x deze discussie voer met manlief, die is namelijk écht van het winnen anders kan je beter niet mee doen -mentaliteit.

    1. Ik vind het zo ontzettend knap wat ze allemaal presteren, vind het altijd zo jammer als het negatief gedaan wordt dat ze het ‘niet gehaald hebben’. Uit eindelijk doen ze allemaal mee om te winnen, maar dat ze überhaupt meedoen vind ik al knap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *