De soundtrack van mijn tienerjaren

By:
Posted: 3 februari 2018
Category: kletspraatjes
Tags: , , , , , ,
Comments: 2



Het was zo maar een vrijdagmiddag. Ik was ziek thuis en om toch nog maar iets leuk te doen te hebben, begon ik een beetje te scrollen op Spotify. De keuze viel op de Feel Good Friday playlist, om het allemaal maar een beetje op te fleuren. Al snel kwam All About Tonight van Pixie Lott op, 'hey dat klinkt bekend' dacht ik meteen. En jawel, in 2011 luisterde ik wel redelijk wat nummers en was dit ook wel een hitje. Niet veel later zat ik diep terug op Spotify en luisterde ik alle muziek uit mijn tienerjaren, de songteksten kon ik zo nog meezingen (behalve dat ik behoorlijke keelpijn had, maar dat terzijde). Ik neem je mee op reis naar de jaren tussen 2004 en 2010, mijn heuse puberteit en middelbare school tijd.Het voordeel van altijd maar hetzelfde wachtwoord te hebben gebruikt, is dat je vaak zo nog in je oude accounts kan. (Laten we het maar even niet over het nadeel hebben, maar gelukkig ben ik wat wijzer geworden wat betreft wachtwoorden online). Binnen één poging zat ik weer op mijn oude Last.fm account, mét verschrikkelijke icon en wel. Die krijgen jullie dus mooi even niet te zien, maar mocht je nieuwsgierig zijn: beeld je maar een pre-duckface in, een koptelefoon op en een peace-teken, en dat gecombineerd met een Pirates of the Caribbean poster op de achtergrond. Enough said. Maar wat ik wél leuk vond om daar tegen te komen, was mijn lijst met beluisterde artiesten, met een heel mooi lijstje van hoog naar laag. De hele lijst ga ik uiteraard niet met je doornemen, maar de top 5 is de moeite zeker waard. De cijfers die je ziet staan, geeft het aantal aan dat ik (in de tijd dat ik Last.fm gebruikte) de artiest heb afgespeeld. Er staan heel veel leuke feitjes bij, dus ik kan ook precies zien welke nummers ik het meeste draaide.


Panic! at the Disco


Bij mijn puberteit denk ik eigenlijk meteen aan Panic! at the Disco. Jongens, wat was ik mega fan van deze band. Nog steeds trouwens, maar het gaat nu even op die puberjaren. In 2005 kwam hun eerste album A Fever You Can't Sweat Out uit, met de ongelooflijk lange en onmogelijk onhoudbare songtitels en de nummers die, als je de CD opzette, allemaal in elkaar overliepen. Ik heb de titels van de nummers letterlijk uit mijn hoofd geleerd in die tijd, want ja, ik was fan dus ik moest ze eigenlijk wel weten. Wát een verspilde tijd, ik ken de nummers nog steeds maar de écht lange titels ken ik echt niet meer uit mijn hoofd.
Goed, met het nummer I Write Sins Not Tragedies werden ze bekend bij het grotere publiek, hadden nog een paar bekendere nummers, en hun volgende album Pretty. Odd. kwam uit in 2008. Een compleet ander geluid, hele andere invloeden, het uitroepteken ging uit de naam en kwam er weer bij: het was nogal verwarrend allemaal. Niet veel later splitste de band ook op, en van de band die nu nog steeds onder de naam doorgaat is alleen de zanger nog 'origineel'. Tiener-Sas was heartbroken, want mijn favoriet (de bassist) was uit de band gegaan. Samen met het andere vertrekkende lid richtten ze nog een nieuwe band op, die ik uiteraard ook ging volgen, maar de muziek bleek toch niet helemaal mijn ding. Ik bleef trouw aan Panic! at the Disco (weer herenigd met het uitroepteken) en ben nog steeds fan. In 2008 ging ik ook naar een concert van ze met een paar vrienden, en toen ze in 2014 opnieuw kwamen, ging ik uiteraard weer (al was ik toen geen puber meer ;) ).



McFly


McFly had ook een groot aandeel in mijn afspeellijst. Vooral hun vierde album, radio:ACTIVE, heb ik plat gedraaid. Letterlijk, want ik had hier ook de CD van gekregen voor mijn verjaardag. De muziek luister ik nu niet heel erg vaak meer, maar ik volg de bandleden nog wel steeds via Instagram. Drie van de vier zijn inmiddels getrouwd en hebben kinderen, bizar om te bedenken dat het zelf ook nog maar jochies waren toen ik naar de luisterde.



Fall Out Boy


Fall Out Boy leerde ik kennen door Panic! at the Disco, hoewel ze juist andersom bekend zijn geworden. Er waren al twee albums uit toen ik de muziek voor het eerst hoorde, maar zo had ik wel mooi meteen een hoop nummers om veel te draaien op mijn mp3-speler. Waar ik bij Panic! at the Disco zat af te tellen tot er nieuwe nummers of een album uitkwamen, was de nood bij Fall Out Boy minder hoog. Het album was meestal al een tijdje uit voor ik de nieuwe nummers ging beluisteren, en ik moest vaak ook meer aan de nummers wennen. Toen ze uit elkaar gingen vond ik dat ontzettend jammer, maar was bij lange na niet zo verslagen als toen Panic! opsplitste. In 2013 kwamen ze uiteindelijk gelukkig wel weer samen om weer nieuwe muziek te maken.



The Rocket Summer


Dit is nogal een... bijzonder verhaal. Zoals ik hierboven al vertelde, zat ik meestal op Last.fm om muziek te luisteren. Daar hadden ze de functie dat als je bepaalde muziek vaak luisterde, je ook aanbevelingen kreeg voor nieuwe muziek die anderen ook luisterden. (Dat zal trouwens ongetwijfeld nog steeds zo zijn, alleen gebruik ik de site niet meer.) Nu vond ik dat het wel een tijd was om een band te luisteren die niemand anders luisterde. Gewoon, omdat het kon. Ben ik dus die lijsten af gaan struinen tot ik een band tegenkwam die me beviel en die bij geen van mijn vrienden in de lijst stond. En jawel, dat werd dus The Rocket Summer. Overigens nooit spijt van gehad, want het is echt een leuke band. Hoewel, ik zeg band, eigenlijk is het één man die alles alleen doet, Bryce Avary.



Paramore


Bij deze band kwam ik vooral omdat ze een vrouwelijke front-woman hadden. Hayley Williams was een kick-ass vrouw en ik vond haar heel inspirerend. Stiekem heb ik in die tijd ook nog wel eens gedroomd om mijn haar net zo fel oranje te verven als zij, maar uiteindelijk durfde ik dat echt niet. Maar goed ook denk ik, ik betwijfel of het mij wel had gestaan. Hoewel ik de muziekstijl sowieso erg leuk vond, was het ook heel fijn om een keer naar een vrouw te luisteren. Zeker nu ik dit rijtje zo bij elkaar zet, valt het me op dat het met name heel veel mannen zijn. Hoewel ze ongeveer het tegenovergestelde was van de persoon die ik op dat moment was, was ze wel een enorm voorbeeld.


Weet je waar ik ook ineens aan moet denken? Aan de beperkte opslagruimte op je mp3-speler! Dat was altijd zo'n gepuzzel, welk nummer je er per se op wilde hebben en dan gaan uitvogelen welke daarvoor plaats moest maken. Wát een drama altijd. Kunnen we ons nu haast niet meer voorstellen he? Om mijn puberale zelf maar een gunst te verlenen, heb ik al mijn favoriete nummers van toen in een Spotify afspeellijst geplaatst.

Open in Spotify


Herken jij artiesten uit mijn lijstje waar je zelf ook naar hebt geluisterd?

Related Posts

2 reacties Voeg de jouwe toe
    1. Ooooh ik was er ook wel een klein beetje zo eentje hoor! Geen volledige fangirl, maar zij stonden ook regelmatig wel op mijn speler, al moesten ze dus wel vaker plaats maken voor de andere bands hierboven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *