Richie & Kia verlaten het nest: de eerste twee weken

IMG_4718Waar ik een paar weken geleden nog schreef dat we bijna de sleutel zouden krijgen, hebben we hem inmiddels al twee weken in bezit. Veertien dagen. Het is nog een heel gek idee dat we de brievenbus moeten controleren, dat als er wordt aangebeld het voor ons is en dat we mensen in het complex tegenkomen die daadwerkelijk onze buren zijn (of bezoek). Mijn vriend heeft de eerste Jehova getuigen al ontmoet aan de deur en de eerste rekeningen zijn al binnen. Woehoe! Maar man oh man, wat is er al veel gebeurd en toch nog zo weinig. Zo zagen onze eerste twee weken eruit.

De zoektocht naar een (groene) energieleverancier

Met een verhuizing komt meer kijken dan alleen dozen versjouwen en verf op de muur smeren.Verzekeringen en contracten afsluiten is niet het leukste op het ‘moeten-we-nog-naar-kijken’-lijstje, maar toch wel een van de belangrijkste. In ieder geval eentje die je niet moet vergeten. Maar met zoveel aanbieders, vergelijkingssites en aanbiedingen zag ik op den duur door de bomen het bos niet meer en was het enige wat ik nog kon denken ‘Oh help!!!’ (inclusief de uitroeptekens). Samen met mijn vriend zijn we er afgelopen zondagochtend toch eens voor gaan zitten om het te gaan regelen.

Er was in ons geval gelukkig geen sprake van overstappen en dus ook niet het afmelden (of meenemen) van een leverancier, wat het wel een stukje makkelijker maakte om te gaan zoeken. We hadden geen beperkingen wat betreft aanlevering (soms ben je aangewezen op stadsverwarming) en hadden eigenlijk maar twee ‘wensen’: mijn vriend wilde het graag zo gunstig mogelijk voor onze portemonnee hebben en ik zou graag groene energie zien. Ik vond het fijn om er rekening mee te houden dat we ook een beetje aan de wereld zouden denken, maar aangezien we ook nog een heel huishouden (met z’n tweetjes, maar toch) moeten runnen, snapte ik ook wel de wens van mijn vriend om een beetje binnen de perken te blijven. Een paar dagen ervoor was ik het artikel van Linda van Zaailingen tegengekomen, en wist ik waar ik een beetje op kon letten om mijn groene hart ook een goed gevoel te kunnen geven en toch op de centjes te kunnen letten. Ook besefte ik dat je natuurlijk nooit daadwerkelijk andere stroom of gas binnenkrijgt (zoals mijn vader het zo mooi zei: “Het is niet alsof er tientallen klepjes in de meterkast naar binnen komen en ze een andere open zetten”), maar je wel bepaalt welke leverancier jouw geld krijgt en daarmee bijdraagt aan de soort energie die geleverd wordt.

Na veel wikken en wegen op de vergelijkingssites, leek Pricewise ons de beste aanbiedingen te leveren. Echter na veel uitrekenen, blijkt dat veel pakketten uiteindelijk toch vrijwel hetzelfde kosten. De pakketten die voor ons redelijk overeenkwamen qua prijs, waren van de Nederlandse Energie Maatschappij (NLE) en Greenchoice. Bij NLE krijg je een welkomstkorting, bij Greenchoice een actietarief voor stroom en gas. Kijk dus ook altijd even verder! Wij hebben ook gekeken naar wat de prijs zou zijn na het eerste jaar (de welkomstkorting van NLE is, zoals het woord al zegt, alleen als welkom en dus maar eenmalig, het actietarief van Greenchoice is ook alleen voor het eerste jaar) en kwamen tot de conclusie dat dit allemaal nagenoeg hetzelfde zou zijn.

Een vergelijking van de groene energie was echter wel een groot verschil. Zoals Linda in het artikel al benoemde, zetten Greenpeace, Natuur & Milieu, WISE en de Consumentenbond ieder jaar op rij welke leverancier het duurzaamst is. Zo kijken ze ook naar de investeringen van een bedrijf naast de groene energie die ze leveren.

stroomleveranciers-ranking-2016
Bron

Uiteindelijk zijn we dus voor Greenchoice gegaan, aangezien deze veel beter scoort met de duurzaamheid. Zijn we tevreden? In ieder geval wel met de keuze, veel meer over de service kunnen we nog niet zeggen aangezien we pas net zijn aangesloten. Ik heb gelukkig mijn groene hartje tevreden kunnen stellen met een groene energieleverancier zonder dat we enorm veel geld moeten spenderen.

 

Richie & Kia verlaten het nest: hoe het begon

Oh jongens, dit is zo spannend: we gaan samenwonen! Allebei nog van thuiswonend, op naar een nieuwe plek. Na veel wikken en wegen waar we wilden gaan zoeken, hebben we uiteindelijk ons toekomstige stekje gevonden. En omdat er maar een beperkt aantal hersencellen zijn om alles te onthouden, schrijf ik alles gewoon op. Kunnen we later weer even terug lezen en genieten hoe alles begon, right?

Een paar maanden terug begon het vreselijk te kriebelen om te gaan samenwonen. Ieder weekend op en neer rijden is op zich prima te doen (hallo, 120 km!), maar soms is het gewoon stom. Stom om elkaar doordeweeks te missen, stom om niet even snel langs te kunnen gaan voor een knuffel en stom dat er zoveel snelweg tussen ligt (weet je wel hoe saai 120 km snelweg eruit ziet?). Stiekem begonnen we al een beetje rond te neuzen op Funda naar huurhuizen, want één ding wisten we zeker: eerst huren. Allebei willen we onze baan aanhouden, dus dat zou het probleem niet zijn met contracten, maar kopen is écht nog een stapje te ver. Straks willen we toch ergens anders gaan settelen, en dan? Of als we ineens toch groter willen gaan, wat dan? Dan moet je een heel verkoop proces in en daar hebben we net eventjes nog geen zin in.

Dus huurhuizen kijken ging het worden. Ondanks dat het aanbod redelijk was, viel het toch wel een beetje tegen. Wat zijn huizen duur! Voor sociale huurwoning komen we niet in aanmerking, dus daar hoefden we niet eens tussen te kijken. Het bleef een tijdje nog bij rustig aan rond kijken, terwijl we de familie op de hoogte stelden. Het besef kwam steeds dichterbij: we gaan dit echt doen, we gaan echt zoeken naar een plekje voor ons samen. Plots kwam het besluit van mijn vriend om toch meer in ‘mijn’ regio te gaan zoeken. Waar mijn eerste gedachte ‘no way José’ was, bleek het na alles op een rijtje toch de betere keuze te zijn. De negatieve gedachten en gevoelens ‘dat ik hem wegpluk bij zijn familie’ zijn er overigens nog steeds, maar als we ieder weekend 120 km op en neer reden om elkaar te zien, kunnen we dat nog steeds doen om zijn familie te bezoeken.

Onze Funda zoektocht werd aangepast en ineens viel ons oog op een leuk appartementje. Een beetje dromerig hadden we al wat ideetjes over de inrichting, maar beleven realistisch dat het niet het eerste beste appartement moest worden. Serieus blijven kijken, eisen blijven stellen aan de woning en vooral niet gehaast te werk gaan. Toch bleven we steeds terug kijken naar het appartement en besloten we gewoon de stoute schoenen aan te trekken: reageren voor een bezichtiging. Dit was eind januari. Begin februari stond de bezichtiging gepland. In het complex waren 3 appartementen beschikbaar, welke we tegelijk konden bezichtigen.

En toen ging het snel. Op vrijdag was de bezichtiging. Op zondag hadden we ons besluit gemaakt en op maandag hebben we officieel onze interesse geuit naar de makelaar. Diezelfde avond hebben we nog onze gegevens (identiteitsbewijzen, loonstroken) naar de makelaar gestuurd voor goedkeuring door de verhuurder, ’s woensdags kregen we officieel bericht dat het was goedgekeurd. Even een reality-check: dat was vorige week! Hallo jongens, we hebben gewoon de contracten gekregen en de sleuteloverdracht staat gepland voor 3 maart. AAAAAAH! Doei 120 km!

We zijn er zo klaar voor en zo benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. De eerste inkopen zijn al gedaan (lekker kneuterig: handdoeken van de Hema!) en de gezamenlijke rekening is al aangevraagd. We gaan echt samenwonen!

Liefs!

Hoi!

Hey jij daar, welkom op mijn blog! Dit is Monkey See, Monkey Write: een spiksplinternieuwe blog om helemaal vol te schrijven. Net zoals een nieuw notitieblokje, maar dan raakt ‘ie nooit vol, hoe ideaal is dat?

Wat je hier kunt verwachten? Nou, van alles! Lekker onduidelijk, maar eigenlijk zegt de titel het al een beetje: wat ik zie, schrijf ik op. Kom ik iets leuk tegen en wil ik erover schrijven: hallo nieuwe blogpost! We zien vanzelf wel waar we uitkomen.