Sokken op zondag #3

Een goedemorgen op deze zondag! Het is weer eens tijd voor bijkletsen op zondag, het is namelijk al wel weer eventjes geleden. De afgelopen tijd waren we namelijk in Londen, kreeg ik een bril en kochten we eindelijk een nieuw stoeltje. Lees je mee?

Verder lezen

Monkey See, Monkey Write is nu Braids and Books!

Nog maar net aan het bloggen en nu al een naamsverandering. Ik weet het, het is een beetje bizar, maar het is (hopelijk) maar de enige keer dat de naam veranderd. Het zit namelijk zo: ik begon ineens toch wel te neigen naar een eigen domein. WordPress.com werkt erg prettig, maar ik kon nog net niet genoeg zelf doen, het had net iets te veel beperkingen. Toen ik van mijn vriend hoorde dat een eigen domein helemaal niet moeilijk te realiseren is, begon het wel heel erg te kriebelen. WordPress kon ik hierop gewoon installeren (de .org versie dan, welteverstaan), dus het programma kende ik al een beetje.

Het enige wat nog knaagde, was de naam. Deze was eigenlijk te lang om in te typen, te lang om uit te spreken en voelde, ondanks dat ik hem nog steeds erg leuk vond, ook niet helemaal ‘ik’. Lang verhaal kort: het werd dus Braids and Books en ik ben er ontzettend blij mee. Wat betreft inhoud verandert er natuurlijk weinig, de oude posts zijn allemaal overgezet (met de meeste reacties) en ook op Bloglovin’ heb ik alles om kunnen zetten. Yay new blog!

Verder lezen

Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.

Verder lezen

Sokken op zondag #2

Hey hoi! Het is weer zondag, en vandaag zijn het sloffen op de luie zondagochtend geworden. Helaas niet zo leuk als de teckelsokken van de vorige keer, maar het mag vandaag. Het is gisteravond laat geworden en we hebben een lekkere luier ochtend.

De reden dat het gisteravond zo laat is geworden heeft wel een leuke reden: we waren met vrienden naar Groots met een zachte G! Onze vrienden zijn vorig jaar op 10 juni getrouwd en vonden het leuk om met de vrienden die mee wilden dit vieren door naar Guus Meeuwis te gaan. Wat een feest was het! In het begin was het heel even een beetje in de sfeer komen, omdat wij de nummers niet allemaal kenden (de bruid was de enige van de groep van 9), maar toen de bekendere nummers kwamen zat de sfeer er goed in.


Het was ook meteen de eerste keer dat ik mijn oordoppen tegen de muziek kon testen. Ik had ze al ruim een half jaar geleden gekocht toen ik naar een ander concert ging, maar ben ze toen vergeten mee te nemen… Dus, ja. Nu mochten ze dit keer dus mee! Ik heb niet direct altijd last van oorsuizen na een concert, maar mijn gehoor klinkt altijd wel ietsje doffer als ik naar bed ga die avond lijkt het. En op je gehoor moet je zuinig zijn, dus besloot ik ze aan te schaffen. In het begin had ik ze er veel te ver ingestopt, want ze zaten super ongemakkelijk, maar op de eind van de avond geen last van mijn gehoor en merkte ik nog amper dat ik ze in had, yes!

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Verder lezen

Monkey Read: Traitor to the Throne van Alwyn Hamilton (Rebel of the Sands #2)

traitor to the throne
Het gaat over…

Dit gaat niet om bloed, of liefde. Dit gaat om verraad.

Amani is altijd meer buskruit dan meisje geweest. Als de ‘Blue-Eyed Bandit’ zijn haar krachten steeds sterker geworden, maar ook de opstand waar ze haar leven voor riskeert is gegroeid. Wanneer een brute ontvoering haar rechtstreeks naar het paleis van de Sultan voert, is ze gedwongen om naar haar woestijn instincten terug te keren om te overleven. Verraad, sluwheid en spionage zijn er een manier van leven, en Amani past er precies bij.

Met de spoken van haar verleden zwevend om haar heen, is het misschien nog wel Amani’s grootste probleem om haar eigen geheimen en verlangens onder controle te houden…

Verder lezen

Sokken op zondag #1


Goedemorgen! Het moet vandaag een mooie zondag gaan worden met heerlijke temperaturen, maar in Nederland is het natuurlijk altijd eventjes afwachten of het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. De voorspellingen zijn in ieder geval al goed, daar moet het mee beginnen, right?

Dit weekend hebben we eindelijk een paar ‘rustige’ dagen. Sinds we drie weken geleden (DRIE! Waar blijft de tijd?!) in ons appartement trokken, hebben we ieder weekend echt iets moeten doen. Woonboulevard hier, woonwinkel daar, het was eigenlijk niet echt relaxed. Vorige week zondagavond spraken we dan ook af: volgend weekend geen enkele woonwinkel in. Ondanks dat het toch een beetje begon te kriebelen gisterochtend om toch even voor gordijnen te gaan kijken, hebben we onze eigenwijze ideeën kunnen weerstaan en zijn we (nog) niet geweest. High five voor ons! (Dat hebben we serieus gedaan hè: ge-high-fived omdat we niet zijn gegaan.)

Boodschappen moesten wel gebeuren uiteraard en man oh man, dat valt tegen! Al een weekmenu moeten uitstippelen, terwijl het pas zaterdag is. Dat hoeft in principe natuurlijk niet, maar we hebben ook geen zin om dagelijks naar de supermarkt te moeten. Ik dacht altijd dat ik wel redelijk crea-bea was met gerechten verzinnen, maar dat valt echt vies tegen. Daarbij komt ook nog dat we door het samenwonen elkaar nog meer gaan leren kennen. Waar het eerst allemaal dikke prima was om iets te eten waar je niet heel gek op was (want hey, je ging gezellig samen koken en dat maakte alles goed), heb je nu toch minder zin om die minder lekkere kost te gaan koken. Gelukkig maakt het samen koken nog steeds wel veel goed 😉

Verder lezen

Wat ik (tot nu toe) leerde tijdens het klussen

Iedereen waarschuwt je ervoor. ‘Het gaat langer duren dan je denkt. Je gaat nog tegenslagen krijgen. Plan niet alles van te voren, want er komen toch nog wijzigingen.’ En toch hoop je stiekem op het best case scenario en dat alles vlekkeloos verloopt. Uiteraard kwamen wij voor wat uitdagingen te staan waar we van hebben geleerd voor een volgende klusperiode. Daarnaast hebben we ook wel dingen ontdekt waar we juist makkelijker doorheen gingen dan verwacht 🙂 Lees je mee?

Verven: alles of niets
Wij dachten heel leuk: ‘ah joh, alleen het plafond hoeft geschilderd te worden, de rest is al gedaan vóór de oplevering.’ Dat is natuurlijk leuk en aardig, maar dan moet je wel netjes de randjes afplakken en er niet zomaar vanuit gaan dat het wel dezelfde kleur wit is. Uiteindelijk hebben we dus de hele woonkamer en keuken moeten witten. Eerlijk is eerlijk: achteraf zijn we wel heel blij dat we dat hebben gedaan, het voelt nu toch meer eigen. (Plus: in de slaapkamer hebben we het dus wel meteen netjes afgeplakt!)

Kleine mankementjes
Hier kwamen we al vrij snel achter: de bezichtiging is vaak veel rooskleuriger dan wanneer je de sleutel daadwerkelijk krijgt. Ineens duiken er overal kleine mankementjes op die nog gerepareerd of veranderd moeten worden. Gelukkig was er bij ons niet veel dramatisch aan de hand en waren het bijna allemaal dingetjes die we zelf konden doen. Ook kwam de aannemer van de verhuurder snel langs om wat dingen te bekijken. De kraan die los zat is inmiddels veranderd en vastgezet en de scharnieren die bijna los hingen worden binnenkort vervangen. Een leermomentje voor de volgende keer: óf beter opletten bij een bezichtiging (terwijl we voor ons gevoel al super kieskeurig waren geweest) óf de woning na de bezichtiging niet zo verheerlijken.

Verder lezen

Richie & Kia verlaten het nest: de eerste twee weken

IMG_4718Waar ik een paar weken geleden nog schreef dat we bijna de sleutel zouden krijgen, hebben we hem inmiddels al twee weken in bezit. Veertien dagen. Het is nog een heel gek idee dat we de brievenbus moeten controleren, dat als er wordt aangebeld het voor ons is en dat we mensen in het complex tegenkomen die daadwerkelijk onze buren zijn (of bezoek). Mijn vriend heeft de eerste Jehova getuigen al ontmoet aan de deur en de eerste rekeningen zijn al binnen. Woehoe! Maar man oh man, wat is er al veel gebeurd en toch nog zo weinig. Zo zagen onze eerste twee weken eruit.

Verder lezen

De zoektocht naar een (groene) energieleverancier

Met een verhuizing komt meer kijken dan alleen dozen versjouwen en verf op de muur smeren.Verzekeringen en contracten afsluiten is niet het leukste op het ‘moeten-we-nog-naar-kijken’-lijstje, maar toch wel een van de belangrijkste. In ieder geval eentje die je niet moet vergeten. Maar met zoveel aanbieders, vergelijkingssites en aanbiedingen zag ik op den duur door de bomen het bos niet meer en was het enige wat ik nog kon denken ‘Oh help!!!’ (inclusief de uitroeptekens). Samen met mijn vriend zijn we er afgelopen zondagochtend toch eens voor gaan zitten om het te gaan regelen.

Er was in ons geval gelukkig geen sprake van overstappen en dus ook niet het afmelden (of meenemen) van een leverancier, wat het wel een stukje makkelijker maakte om te gaan zoeken. We hadden geen beperkingen wat betreft aanlevering (soms ben je aangewezen op stadsverwarming) en hadden eigenlijk maar twee ‘wensen’: mijn vriend wilde het graag zo gunstig mogelijk voor onze portemonnee hebben en ik zou graag groene energie zien. Ik vond het fijn om er rekening mee te houden dat we ook een beetje aan de wereld zouden denken, maar aangezien we ook nog een heel huishouden (met z’n tweetjes, maar toch) moeten runnen, snapte ik ook wel de wens van mijn vriend om een beetje binnen de perken te blijven. Een paar dagen ervoor was ik het artikel van Linda van Zaailingen tegengekomen, en wist ik waar ik een beetje op kon letten om mijn groene hart ook een goed gevoel te kunnen geven en toch op de centjes te kunnen letten. Ook besefte ik dat je natuurlijk nooit daadwerkelijk andere stroom of gas binnenkrijgt (zoals mijn vader het zo mooi zei: “Het is niet alsof er tientallen klepjes in de meterkast naar binnen komen en ze een andere open zetten”), maar je wel bepaalt welke leverancier jouw geld krijgt en daarmee bijdraagt aan de soort energie die geleverd wordt.

Na veel wikken en wegen op de vergelijkingssites, leek Pricewise ons de beste aanbiedingen te leveren. Echter na veel uitrekenen, blijkt dat veel pakketten uiteindelijk toch vrijwel hetzelfde kosten. De pakketten die voor ons redelijk overeenkwamen qua prijs, waren van de Nederlandse Energie Maatschappij (NLE) en Greenchoice. Bij NLE krijg je een welkomstkorting, bij Greenchoice een actietarief voor stroom en gas. Kijk dus ook altijd even verder! Wij hebben ook gekeken naar wat de prijs zou zijn na het eerste jaar (de welkomstkorting van NLE is, zoals het woord al zegt, alleen als welkom en dus maar eenmalig, het actietarief van Greenchoice is ook alleen voor het eerste jaar) en kwamen tot de conclusie dat dit allemaal nagenoeg hetzelfde zou zijn.

Verder lezen