Meedoen is belangrijker dan winnen

Het is maandagavond, 7 augustus. Een beetje lui hangen we op de bank met onze telefoons voor onze neuzen, de TV staat aan op het WK atletiek in Londen. Af en toe kijken we even op en geven we elkaar een por. ‘Wow moet je zien! Dat kogelslingeren is echt een bizarre sport zeg!’ of ‘Jeetje dat hink stap springen ziet er nog best complex uit’. Mijn oog valt op de tekstbalk onderin: om 22:50 komt de 1500 meter finale met Sifan Hassan. Op vrijdag zagen we, per ongeluk,  de kwalificatie en waren we beiden onder de indruk. We zeiden in het begin nog lacherig tegen elkaar ‘Moet je nou kijken, de Nederlandse blijft maar een beetje achteraan hangen’, niet wetende dat dit de tactiek juist was. Uit het gedrang blijven en zo een valpartij voorkomen, zo vertelde de voice-over. We zagen hoe ze uiteindelijk de sprint inzette en grandioos eerste werd in deze race. Op maandag dacht ik dan ook meteen: die finale wil ik zien.

Wandelen in de Oisterwijkse Bossen en Vennen

Het is een hele mond vol, maar de Oisterwijkse Bossen en Vennen is een van mijn favoriete natuurgebieden in de buurt (Midden-Brabant, that is). Het is heel afwisselend met, de naam zegt het eigenlijk al, stukken bos en hele mooie vennen, groot en klein. Er lopen verschillende wandelroutes door het gebied heen, met verschillende afstanden en verschillende ‘uitvoeringen’: denk aan gewone wandelroutes, aparte routes die beter begaanbaar zijn voor rolstoelen, fietsroutes en wandelroutes gericht op kinderen. Wij liepen op zondagochtend de – voor ons – derde route in dit gebied: het Aderven. Nadat we op zaterdagmiddag al die kant op waren geweest, maar niet verder zijn gekomen dan gezellig lunchen in verband met het weer (want je zou er maar aan hebben gedacht om de weervoorspelling te checken… niet dus), konden we niet wachten op zondagochtend in de zon weer die kant op te gaan. Kijk je mee?

Monkey See, Monkey Write is nu Braids and Books!

Nog maar net aan het bloggen en nu al een naamsverandering. Ik weet het, het is een beetje bizar, maar het is (hopelijk) maar de enige keer dat de naam veranderd. Het zit namelijk zo: ik begon ineens toch wel te neigen naar een eigen domein. WordPress.com werkt erg prettig, maar ik kon nog net niet genoeg zelf doen, het had net iets te veel beperkingen. Toen ik van mijn vriend hoorde dat een eigen domein helemaal niet moeilijk te realiseren is, begon het wel heel erg te kriebelen. WordPress kon ik hierop gewoon installeren (de .org versie dan, welteverstaan), dus het programma kende ik al een beetje.

Het enige wat nog knaagde, was de naam. Deze was eigenlijk te lang om in te typen, te lang om uit te spreken en voelde, ondanks dat ik hem nog steeds erg leuk vond, ook niet helemaal ‘ik’. Lang verhaal kort: het werd dus Braids and Books en ik ben er ontzettend blij mee. Wat betreft inhoud verandert er natuurlijk weinig, de oude posts zijn allemaal overgezet (met de meeste reacties) en ook op Bloglovin’ heb ik alles om kunnen zetten. Yay new blog!

Welkom dus op Braids and Books. Leuk dat je er bent!

Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.