Monkey See, Monkey Write is nu Braids and Books!

Nog maar net aan het bloggen en nu al een naamsverandering. Ik weet het, het is een beetje bizar, maar het is (hopelijk) maar de enige keer dat de naam veranderd. Het zit namelijk zo: ik begon ineens toch wel te neigen naar een eigen domein. WordPress.com werkt erg prettig, maar ik kon nog net niet genoeg zelf doen, het had net iets te veel beperkingen. Toen ik van mijn vriend hoorde dat een eigen domein helemaal niet moeilijk te realiseren is, begon het wel heel erg te kriebelen. WordPress kon ik hierop gewoon installeren (de .org versie dan, welteverstaan), dus het programma kende ik al een beetje.

Het enige wat nog knaagde, was de naam. Deze was eigenlijk te lang om in te typen, te lang om uit te spreken en voelde, ondanks dat ik hem nog steeds erg leuk vond, ook niet helemaal ‘ik’. Lang verhaal kort: het werd dus Braids and Books en ik ben er ontzettend blij mee. Wat betreft inhoud verandert er natuurlijk weinig, de oude posts zijn allemaal overgezet (met de meeste reacties) en ook op Bloglovin’ heb ik alles om kunnen zetten. Yay new blog!

Welkom dus op Braids and Books. Leuk dat je er bent!

Waarom ik steeds stop met hardlopen (en waarom ik eigenlijk gewoon door zou moeten gaan)

Iedereen heeft wel van die momenten denk ik: ‘nu ga ik écht sporten!’ en er vervolgens weer mee kappen binnen no-time. Dat overkomt mij dus regelmatig. Dan zit ik even niet zo lekker in mijn vel, ga ik emotie-eten, baal ik van het nummer op de weegschaal, wil ik eigenlijk nog meer emotie-eten maar bedenk me dan ook wel dat dat nummer alleen maar omhoog gaat, en ga ik ineens mega fanatiek sporten. Twee tot drie keer die week loop ik hard, daarna verdwijnt die motivatie ineens weer als sneeuw voor de zon. Om het nu eens een keer goed aan te gaan pakken (denk ik), zet ik eens al mijn excuses op een rijtje waarom ik steeds stop met hardlopen.

Sokken op zondag #2

Hey hoi! Het is weer zondag, en vandaag zijn het sloffen op de luie zondagochtend geworden. Helaas niet zo leuk als de teckelsokken van de vorige keer, maar het mag vandaag. Het is gisteravond laat geworden en we hebben een lekkere luier ochtend.

De reden dat het gisteravond zo laat is geworden heeft wel een leuke reden: we waren met vrienden naar Groots met een zachte G! Onze vrienden zijn vorig jaar op 10 juni getrouwd en vonden het leuk om met de vrienden die mee wilden dit vieren door naar Guus Meeuwis te gaan. Wat een feest was het! In het begin was het heel even een beetje in de sfeer komen, omdat wij de nummers niet allemaal kenden (de bruid was de enige van de groep van 9), maar toen de bekendere nummers kwamen zat de sfeer er goed in.


Het was ook meteen de eerste keer dat ik mijn oordoppen tegen de muziek kon testen. Ik had ze al ruim een half jaar geleden gekocht toen ik naar een ander concert ging, maar ben ze toen vergeten mee te nemen… Dus, ja. Nu mochten ze dit keer dus mee! Ik heb niet direct altijd last van oorsuizen na een concert, maar mijn gehoor klinkt altijd wel ietsje doffer als ik naar bed ga die avond lijkt het. En op je gehoor moet je zuinig zijn, dus besloot ik ze aan te schaffen. In het begin had ik ze er veel te ver ingestopt, want ze zaten super ongemakkelijk, maar op de eind van de avond geen last van mijn gehoor en merkte ik nog amper dat ik ze in had, yes!

Vandaag gaan we er niet op uit om te gaan wandelen, maar vorige week zondag zijn we wel de duinen in geweest. We zouden de hond van mijn moeder, Bucky, uitlaten en bedachten toen dat we net zo goed zelf ook een flinke wandeling konden doen. We kozen een mooie route uit en gingen op pad. Het begin was al wat los zand, maar we waren blij toen dat overging in gewone bospaden. Dachten we. Moesten we op het einde toch nog een stuk zandvlakte oversteken. Arme Bucky, het beestje heeft maar zo’n korte pootjes. Hij was bekaf en lag in de auto terug naar huis meteen te slapen.


Hebben jullie trouwens afgelopen zondag ook naar One Love Manchester gekeken? Wij schakelden pas wat later in door onze wandeling, maar ik vond het erg indrukwekkend. En wat een powervrouw is Ariana, zeg! Ik kwam erachter dat ze jonger is dan ik, en op de een of andere manier vind ik dat altijd dan nog net iets indrukwekkender als iemand zoiets op poten zet. Slaat nergens op, het is altijd knap, maar toch. 23 en dan al zo’n impact op de wereld, petje af. Vooral bij het opvoeren van haar eigen nummer One Last Time, had ik enorm veel respect voor haar.

Fijne zondag!

Richie & Kia verlaten het nest: we wonen twee maanden samen!

NB LBVandaag is het precies twee maanden geleden dat we voor het ‘echie’ ons appartement betrokken. Voor het eerst echt slapen in ons eigen bed. Voor het eerst wakker worden in ons eigen plekje. En officieel ingeschreven staan op ons nieuwe adres. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zoveel veranderd, het voelt al veel langer dan twee maanden. Toen we op zondag 9 april ons appartement binnenstapten, gaf het een heel gek gevoel dat dit nu echt onze woning zou zijn. Het was nog onwerkelijk, vreemd dat we hier iedere dag thuis zouden gaan komen. Dat we hier onze wasjes zouden gaan draaien, de boodschappen naartoe zouden brengen en ’s avonds op de bank zouden neerploffen.

Het voelde nog heel kaal en onhandig: we hadden een eettafel, maar zaten eraan in tuinstoeltjes van mijn moeder. De TV werkte, maar met een half loshangende coax-kabel die ruisend beeld gaf. We moesten nog twee weken wachten op onze internet en TV aansluiting, en hadden dus ook nog geen wifi thuis (jongens wat gaan je MB’s er dan hard doorheen zeg!). We besloten om chili con carne te koken en haalden dit al een paar dagen van te voren in huis, maar vroegen ons die dag bij mijn moeder op de bank af of de blikken lipjes hadden om de blikken open te maken en moesten haar blikopener dus even lenen. (Lesje geleerd: de meeste kleine en middelgrote blikken hebben dus wel zo’n lipje!)

Stukje bij beetje kwam alles steeds meer in huis: we hadden een lijstje op de bar liggen waar we alle missende items opschreven en probeerden die in het weekend zoveel mogelijk aan te schaffen. Langzaam maar zeker kwam er steeds meer gemak: een lamp in de woonkamer, een badkamerkastje voor onder de wastafel, prullenbakjes, noem maar op. We zijn nog steeds bezig hoor, zo hangen er pas sinds afgelopen weekend gordijnen, hebben we pas twee weken nachtkastjes (een drama als je een hoog bed hebt zonder nachtkastjes kan ik je wel vertellen!) en begint ons balkonnetje er iedere week een beetje vrolijker uit te zien door de plantjes die we hebben aangeschaft. En de hobbykamer staat ook nog steeds vol met dozen die nog moeten worden uitgezocht.

Dan nog even over het samenwonen zelf: wat een feest, jongens! Echt, we vinden het zo fijn om een plekje samen te hebben. Na bijna anderhalf jaar elkaar alleen in de weekenden maar te kunnen zien (want 120 km is best ver voor even op en neer), is het zo ontzettend fijn om gewoon dagelijks samen te zijn. Dat heeft als keerzijde wel dat dat echt vet wennen is in het begin: het steeds samen zijn. Normaal gesproken gingen we altijd dingen doen: eventjes ergens lunchen, samen naar de stad, samen weg om te wandelen, maar ook gewoon soms even samen TV kijken. Nu ben je ook je eigen ding aan het doen, terwijl je samen bent. In het begin was het vreselijk onwennig en vroegen we elkaar steeds ‘Hey, vind je het goed als ik even ga lezen?’ en ‘Joh, ik heb zin om te gamen, vind je dat heel erg?’. Zo bizar, maar alleen maar heel natuurlijk om zoiets te moeten kunnen doen. Het ‘samen je eigen ding doen’ is wennen, maar ook wel heel erg leuk. We kunnen gerust de hele avond samen op de bank liggen, terwijl ik me verdiep in een boek en hij zich stort op zijn Nintendo Switch.

De afgelopen twee maanden waren al een feestje, op naar nog zoveel meer! Liefs!